Τότε και τώρα...

Συμπληρώθηκαν φέτος 100 χρόνια από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 και την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης αλλά δεν έγινε καμιά ουσιαστική συζήτηση και σύγκριση του τότε με το σήμερα και ανάλυση των μηνυμάτων της Ιστορίας. Το έτος 1912 αποτελεί ορόσημο για την ελληνική Ιστορία, γιατί αυτήν τη χρονιά η Ελλάδα διπλασιάστηκε γεωγραφικά και πληθυσμιακά κι έτσι η μέχρι τότε ανυπολόγιστη Ελλάδα έγινε πλέον μεγάλο-υπολογίσιμο κράτος. 

Για να φτάσουμε σ' αυτήν την Ελλάδα χρειάστηκε να προηγηθεί η στρατιωτική επανάσταση το 1909 που σάρωσε τον παλαιοκομματισμό αλλά και η μετάκληση από την Κρήτη του Ελ. Βενιζέλου που οδήγησε σε ανόρθωση της χώρας… Ο Σ. Μαρκεζίνης στην Πολιτική του Ιστορία (τόμος 3, σελ.246) αναφέρει ότι το 1911 ο προϋπολογισμός της Ελλάδας είχε έσοδα 142.519.218 δρχ. και έξοδα 130.638.154 δρχ., ενώ και το 1914 μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και το διπλασιασμό της Ελλάδας ο προϋπολογισμός ανέφερε έσοδα 567.147.742 δρχ. και έξοδα 555.260.269 δρχ. Δηλαδή ακόμη και την πολεμική περίοδο, με πολεμικές δαπάνες, η τότε Ελλάδα είχε πλεονασματικούς προϋπολογισμούς… 

Αλλά τότε η Ελλάδα ήταν ενωμένη και είχε άξια ηγεσία με αρχιστράτηγο το διάδοχο Κωνσταντίνο και πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο, ηγέτη μεγάλου βεληνεκούς που μιλούσε σαν ίσος προς ίσο με τους ηγέτες των μεγάλων χωρών, ο οποίος, μιλώντας στις 5-10-1912 στο Φάληρο στα πληρώματα των πολεμικών μας πλοίων, τους είπε: «Η πατρίς αξιοί από υμάς, όχι απλώς να αποθάνητε υπέρ αυτής. Αυτό θα ήταν το ολιγώτερον. Αξιοί να νικήσετε. Και διά τούτο έκαστος εξ΄ ημών και θνήσκων ακόμη, μίαν μόνον σκέψιν πρέπει να έχει, πώς να εντείνει τας δυνάμεις του μέχρι της τελευταίας πνοής όπως οι εναπομείναντες νικήσωσι...». 

Μελαγχολεί κάποιος όταν διαβάζει για την τότε Ελλάδα και τη συγκρίνει με τη σημερινή. Τα τελευταία 30 χρόνια (με κάποιες εξαιρέσεις) είχαμε πολιτικούς που μπέρδευαν το νόμιμο με το ηθικό, ασχολούνταν με οff shore εταιρίες και υπηρετούσαν τις αδυναμίες των πολιτών… γι΄ αυτό η Ελλάδα σήμερα υπερχρεωμένη εκλιπαρεί τους δανειστές για μία ακόμη δόση δανείου θυμίζοντας την ανυπολόγιστη Ελλάδα του 19ου αιώνα… 

Ο ελληνικός λαός ήταν ίδιος και το 1912 και σήμερα, με προτερήματα αλλά και πολλές αδυναμίες. Η εμφανής διαφορά είναι στην ηγεσία,γιατί και μετά το 1989 με την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων δημιουργήθηκε ιστορική ευκαιρία για μία ισχυρή ευημερούσα Ελλάδα που θα ήταν ο παράγοντας ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή αλλά οι πολιτικοί της λόγω έλλειψης οράματος και κακών χειρισμών ούτε την ευκαιρία αξιοποίησαν αλλά και οδήγησαν τη χώρα στην πτώχευση και την παρακμή... 

 
Του Δημήτρη Γαρούφα, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 30/10/2012

 

 

Για να υπάρχει ελπίδα προοπτικής

Είναι θέμα ημερών πλέον η ψήφιση νέου πακέτου μέτρων(σε γενικές γραμμές, είχαν συμφωνηθεί επί κυβερνήσεως Παπαδήμου) με περικοπές δαπανών αλλά και αποδοχών εργαζομένων, συντάξεων κ.λπ. που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε βαθύτερη ύφεση με αύξηση της ανεργίας και υποβάθμιση της ζωής των πολιτών.
Η χώρα μπαίνει πλέον στην καρδιά της θύελλας, στο μάτι του κυκλώνα, και θα περάσει ένα βαρύ πολιτικό χειμώνα με απρόβλεπτες αλλαγές και στο πολιτικό σύστημα γιατί, όπως τα προηγούμενα μνημόνια οδήγησαν κόμματα εξουσίας στο περιθώριο, έτσι και τώρα η νέα θύελλα πιθανόν να οδηγήσει δυστυχώς σε κυρίαρχες θέσεις ακραίες πολιτικές δυνάμεις.
Υποτίθεται ότι με τα νέα μέτρα θα έχουμε την ελπίδα να γίνει βιώσιμο το χρέος σε μερικά χρόνια, αλλά φοβούμαι ότι και τα νέα μέτρα θα χειροτερέψουν τη θέση του Ελληνα πολίτη αλλά δε θα λύσουν το πρόβλημα, γιατί, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Γερμανός οικονομολόγος Μπόφιγκερ, «η στρατηγική του σοκ έχει αποτύχει. Υπό συνθήκες σπειροειδούς φθίσης της οικονομίας οι περικοπές δεν προσφέρουν τίποτα. Το ζητούμενο είναι προγράμματα ανάκαμψης».
Αναντίρρητα στη χώρα μας υπήρχε ανάγκη μεταρρυθμίσεων για να λειτουργούν ουσιαστικά οι θεσμοί και ανάγκη ανασύνταξης του κράτους και περιστολή δαπανών. Γι' αυτό χρειαζόταν να υλοποιηθεί ένα σχέδιο με τρία σκέλη: 1) περιστολής δαπανών, 2) ανάπτυξης της χώρας με αξιοποίηση των πλεονεκτημάτων της και 3) θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Δηλαδή μαζί με τις περικοπές δαπανών θα έπρεπε να παρουσιαστεί και σχέδιο ανάπτυξης το οποίο π.χ. να έχει στόχο τα 15 εκατομμύρια τουρίστες να γίνουν 20 ή 25 για να αυξηθούν τα έσοδα από τον τουρισμό, τα περίπου 15 δισ. ευρώ που φέρνει ετησίως σε συνάλλαγμα η εμπορική μας ναυτιλία να γίνουν 20,τον προσανατολισμό της γεωργίας μας σε νέες καλλιέργειες με πραγματική παραγωγή και εξαγωγές και την αξιοποίηση των άλλων πλουτοπαραγωγικών μας πηγών (ορυκτός πλούτος κ.λπ.). 

Τέλος μαζί με όλα αυτά έπρεπε να υλοποιηθεί ένα βραχυχρόνιο σχέδιο θεσμικών αλλαγών(π.χ. μείωση του αριθμού των βουλευτών σε 200) που θα έδινε τον τόνο λιτότητας και αποτελεσματικότητας αλλά και να παρουσιαστεί ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο ανασύνταξης του κράτους και ουσιαστικής λειτουργίας των θεσμών μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης που μπορεί να αρχίσει ως διαδικασία από την άνοιξη του 2013.
Τέτοιο ολοκληρωμένο σχέδιο σωτηρίας και ανάπτυξης της χώρας δεν παρουσιάστηκε. Γι' αυτό έστω και αργά, έστω και μετά την ψήφιση των μέτρων, πρέπει να εκπονηθεί, να παρουσιαστεί και κυρίως να υλοποιηθεί τεκμηριωμένο σχέδιο ανάπτυξης και θεσμικών μεταρρυθμίσεων για να υπάρχει ελπίδα προοπτικής για τη χώρα. 

Του Δημήτρη Γαρούφα, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 23/10/2012

Oχι μνημόσυνα για τη Θεσσαλονίκη

Το 2012, χρονιά εορτασμού των 100 χρόνων απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης, οδεύει προς το τέλος του και φοβούμαι ότι η επέτειος πέρασε απαρατήρητη. Εγιναν κάποιες εκδηλώσεις και κάποια συνέδρια (μερικά σοβαρά), αλλά λείπουν οι προτάσεις κι ο διάλογος για την αναζήτηση νέου ρόλου για το μέλλον της Θεσσαλονίκης.
Είναι αλήθεια ότι η μεγάλη ιστορική ευκαιρία για τη Θεσσαλονίκη δημιουργήθηκε το 1989, με την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων των γειτονικών χωρών, οπότε με το άνοιγμα των συνόρων απέκτησε οικονομική και πολιτιστική ενδοχώρα. Μπορούσε να λειτουργεί σε μητροπολιτικό ρόλο και να εδρεύουν σε αυτή όλοι οι οργανισμοί της ΕΕ που θα απευθύνονταν στα Βαλκάνια, αποτελώντας μια άτυπη βαλκανική πρωτεύουσα. Δυστυχώς δεν έγιναν αυτά που έπρεπε να γίνουν, γιατί δεν το ήθελε η κεντρική εξουσία, αλλά και γιατί οι εκπρόσωποι της πόλης δεν είχαν το σθένος να διεκδικήσουν αποτελεσματικά όσα έπρεπε να γίνουν. Εγιναν κάποιες αποσπασματικές προσπάθειες με δημιουργία διαβαλκανικών φορέων που είχαν έδρα τη Θεσσαλονίκη από φορείς της πόλης (δικηγόροι, δημοσιογράφοι, πανεπιστήμια κ.λπ.) αλλά δεν στηρίχθηκαν και ατόνησαν. Δημιουργήθηκαν και κάποιοι φορείς από την κεντρική εξουσία, αλλά με κρύα καρδιά και με μεγάλη καθυστέρηση (Διεθνές Πανεπιστήμιο, ΣΑΕ κ.λπ.), που δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα.
Φέτος, αντί συνεδρίων για το παρελθόν της πόλης και κάποιων αποσπασματικών εκδηλώσεων, νομίζω ότι πιο επωφελής θα ήταν η διοργάνωση συζητήσεων σε αναζήτηση του νέου ρόλου της Θεσσαλονίκης και σ' αυτό το πλαίσιο επιβαλλόταν η πρόκληση ενός διαλόγου ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα και τους φορείς της πόλης για το μελλοντικό ρόλο της.
Στη Θεσσαλονίκη ενδεικτικά θυμίζω ότι υπάρχει το ΑΠΘ και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, η ΔΕΘ, το Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το ΚΘΒΕ, το Διεθνές Πανεπιστήμιο, η Εθνική Σχολή Δικαστών, το Κέντρο Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου, τα Μουσεία της, η ΕΜΣ και πληθώρα άλλων φορέων. Αν υπάρξουν δράσεις όλων αυτών με κοινή στόχευση, το όραμα μπορεί να γίνει πράξη και μπορεί η Θεσσαλονίκη να λειτουργεί σαν μητροπολιτικό κέντρο μιας ευρύτερης περιοχής.
Το έχουμε πει παλιότερα, αλλά το επαναλαμβάνουμε: το εθνικό συμφέρον επιβάλλει η Αθήνα να εκφράζει το ελληνικό κράτος ως πρωτεύουσά του και η Θεσσαλονίκη το ελληνικό έθνος με φορείς που θα απευθύνονται σε αυτό, όπως το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού (με ουσιαστική δράση όμως), η ΕΤ3 λειτουργώντας δορυφορικά κ.λπ., ενώ ταυτόχρονα από τη Θεσσαλονίκη και μέσω των φορέων της θα έπρεπε να εκφράζεται η εξωστρέφεια του ελληνικού κράτους… Αντί μνημοσύνων για το ένδοξο παρελθόν της πόλης, χρειαζόμαστε όραμα για το μέλλον της…

TOY ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 16/10/2012
 

Αναζητώντας πρότυπα…

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα ήταν μια συζήτηση μεταξύ νομικών όπου από δικαστικό εκφράστηκε η άποψη ότι στην κρίση της κοινωνίας μας συμβάλλει η έλλειψη υγιών προτύπων. Απαντώντας επισήμανα ότι υγιή πρότυπα υπήρχαν και υπάρχουν, αλλά δεν τα προβάλλουμε και ενδεικτικά ανέφερα ότι την περίοδο της γερμανικής κατοχής υπήρχε στη Θεσσαλονίκη ως προϊστάμενος του Πρωτοδικείου ο πρόεδρος Πρωτοδικών Αγγελος Κουτσουμάρης. Θέλοντας να διασώσει παιδιά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, όρισε στο Πρωτοδικείο εκτάκτους δικασίμους πρωί και απόγευμα και γίνονταν σωρηδόν υιοθεσίες παιδιών Εβραίων από οικογένειες Χριστιανών, ενώ οι δικηγόροι που παρίσταντο δεν έπαιρναν αμοιβή και οι δικαστές που δίκαζαν εξέδιδαν γρήγορα αποφάσεις, κάνοντας δεκτές τις αιτήσεις. Σε 15 μέρες εκδικάσθηκαν πάνω από 400 αιτήσεις υιοθεσίας αλλά προδόθηκε στους Γερμανούς το εγχείρημα κι έτσι ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής με έγγραφό του ζήτησε τα ονόματα όσων συνέπραξαν στο εγχείρημα (δικαστές, δικηγόροι κ.λπ.) για να τιμωρηθούν. Την επόμενη μέρα ο δικαστής αυτός παρουσιάσθηκε μόνος του στο Γερμανό στρατιωτικό διοικητή Μάισνερ και τον υπασπιστή του Μάξ Μέρτεν και δήλωσε ότι αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη γιατί ως προϊστάμενος του Πρωτοδικείου οργάνωσε το εγχείρημα για να σωθούν τα παιδιά. Ο Γερμανός διοικητής εκφράστηκε με θαυμασμό για το θάρρος του δικαστή και τον άφησε ελεύθερο.

Αυτόν το γενναίο πρόεδρο Πρωτοδικών (μετέπειτα Αρεοπαγίτη) δεν τον τίμησαν οι δικαστικές ενώσεις, ούτε η Ισραηλιτική Κοινότητα, ούτε ο δήμος Θεσσαλονίκης και αν δε γινόταν αναφορά του περιστατικού στην ιστορία του ΔΣΘ που έγραψε ο Τ. Θωμάς (Α' τόμος σ. 39-40) θα είχε ξεχασθεί.

Ακόμη και στην περίοδο της μεταπολίτευσης υπήρξαν πρόσωπα και ομάδες που θαρραλέα ζήτησαν οργάνωση της πολιτικής ζωής σε υγιείς βάσεις προειδοποιώντας για τα «κακά μελλούμενα», αλλά αγνοήθηκαν… γιατί επικρατούσε η λογική που αποδεχόταν ο Α. Παπανδρέου, ο οποίος -σύμφωνα με δημοσιεύματα- είπε για κάποιον: «Είπαμε να κάνει ένα δωράκι στον εαυτό του αλλά όχι και 500 εκατ. δρχ.». Υπενθυμίζω επίσης ενδεικτικά ότι υπήρξε ομάδα νέων στελεχών της ΝΔ (αποκληθείσα «Κίνηση Βόλβης»), που από το 1975 αγωνιζόταν για κόμματα αρχών με εξάλειψη της οικογενειοκρατίας και του ρουσφετιού, για διαφάνεια, αξιοκρατία και ήθος στην πολιτική, αλλά αντί να υιοθετηθούν τα ανανεωτικά αιτήματα «κακοί σύμβουλοι» του Κ. Καραμανλή πέτυχαν τη διαγραφή τους από τη ΝΔ.

Υπήρξαν και υπάρχουν πρότυπα θάρρους και ήθους αλλά «εξοβελίζονται» γιατί η παρουσία τους αποκαλύπτει τη μικρότητα των άλλων... Αν όμως θέλουμε καλύτερη την πατρίδα, πρέπει να αναζητήσουμε και να προβάλουμε πρότυπα θάρρους και ήθους, για να ελπίζουμε ότι θα ανασυρθεί από το τέλμα η κοινωνία μας.

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 10/10/2012