Τετάρτη 27 Απριλίου 2011

Σύμβολο βαλκανικής συνεργασίας

Με χαρά πληροφορήθηκα ότι ολοκληρώθηκαν οι εργασίες αποκατάστασης (με χρηματοδότηση και από το ελληνικό Κοινοβούλιο) του πύργου «Ντεπόιτσα» στο Βελιγράδι, όπου θανατώθηκε ο Ρήγας Φεραίος, και εγκαινιάζεται ως χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων - μουσείο. Το γεγονός έχει ιδιαίτερη σημασία για τον ελληνισμό, αλλά και για όλες τις βαλκανικές χώρες, γιατί ο Ρήγας ήταν οραματιστής της βαλκανικής συνεργασίας. Οραματίστηκε τη συνεργασία των βαλκανικών λαών για να αποτινάξουν τον οθωμανικό ζυγό, αλλά και τη δημιουργία ενός μεγάλου πολυεθνικού κράτους στα Βαλκάνια, που θα είχε δημοκρατικό πολίτευμα και σαφώς ελληνικό χαρακτήρα.
Ηξερε ότι στα Βαλκάνια υπήρχε πανσπερμία εθνοτήτων σε μη σαφώς διαχωριζόμενες περιοχές και γι' αυτό μιλούσε για πολυεθνικό κράτος με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί κατανοούσε ότι η δημιουργία εθνικών κρατών στα Βαλκάνια τότε θα ήταν εφικτή μόνο με βίαιες μετακινήσεις πληθυσμών, όπως έγινε κατ' επανάληψη τους δύο τελευταίους αιώνες. Ο ελληνικός χαρακτήρας που οραματιζόταν για το κράτος αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι σε όλα τα Βαλκάνια υπήρχαν ακμάζουσες ελληνικές κοινότητες με ελληνικά σχολεία και τυπογραφεία και μέσω αυτών τα άλλα βαλκανικά έθνη έρχονταν σε επαφή με τις φιλελεύθερες αρχές της δύσης.
Είχα μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα (έχοντας γράψει και σχετική μελέτη) και γι' αυτό τον Οκτώβρη του 2005 ως πρόεδρος του ΔΣΘ συμμετέχοντας σε συνέδριο του Δικηγορικού Συλλόγου Βελιγραδίου είχα θέσει διερευνητικά θέμα ανάδειξης του Ρήγα σε σύμβολο βαλκανικής συνεργασίας και συζητήσαμε τη δυνατότητα διοργάνωσης κάθε χρόνο εκδήλωσης αφιερωμένης σε αυτόν για θέματα βαλκανικής συνεργασίας. Αλλά το θέμα δεν προχώρησε τότε λόγω εσωτερικών προβλημάτων των Σέρβων συναδέλφων.
Για το ίδιο θέμα είχα μια συζήτηση το Μάιο του 2009, ως πρόεδρος του ΚΘΒΕ, στο σερβικό προξενείο Θεσσαλονίκης, με τον υπουργό Πολιτισμού της Σερβίας Neboisa Bradic, στον οποίο, αφού μιλήσαμε για τις ανταλλαγές παραστάσεων ΚΘΒΕ και Εθνικού Θεάτρου Βελιγραδίου, πρότεινα τη διοργάνωση κάθε χρόνο στον πύργο Ντεπόιτσα εκδηλώσεων στη μνήμη του Ρήγα Φεραίου, αλλά και διερεύνηση της δυνατότητας παραγωγής βαλκανικής θεατρικής παραγωγής για τον Ρήγα.
Σήμερα που η Τουρκία προβάλλει τις αρχές του νεοθωμανισμού, προσπαθώντας ουσιαστικά να κάνει τις βαλκανικές χώρες να νοσταλγήσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία (!), εμείς με βάση τις αρχές του οικουμενικού ελληνισμού οφείλουμε να προβάλουμε και να αναδείξουμε τον Ρήγα ως σύμβολο της βαλκανικής συνεργασίας και ελευθερίας, γιατί όπως γράφει γι' αυτόν ο Σέρβος ποιητής Β. Ιλιτς, «μαντατοφόρος έγινε και σ' όλα τα Βαλκάνια για τους λαούς προμήνυσε μια άγια αυγή απ' τα ουράνια».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ είναι δικηγόρος

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 27/4/2011

Τετάρτη 20 Απριλίου 2011

Ανάσταση για την Ελλάδα…

Καταφεύγω για πολλοστή φορά στον Θουκυδίδη που, περιγράφοντας το πώς κατέλαβαν το 422 π.Χ. οι Σπαρτιάτες την αρχαία Αμφίπολη, γράφει ότι «οι άνθρωποι συνηθίζουν να εμπιστεύονται εις την απερίσκεπτο ελπίδα εκείνο που επιθυμούν και να αποκρούουν δι' αυθαιρέτου συλλογισμού εκείνο που αποστέργουν...». Αυτή η ρήση εκφράζει πλήρως την πλειονότητα των Ελλήνων πολιτικών που άσκησαν εξουσία τις τελευταίες δεκαετίες. Υπερχρέωσαν ασυλλόγιστα τη χώρα και σπατάλησαν για καταναλωτικούς σκοπούς τα κονδύλια της ΕΕ προσδοκώντας ότι κάποιος από μηχανής θεός θα έσωζε τη χώρα…
Τώρα αντί αυτοκριτικής κάποιοι είχαν το θράσος να απευθύνονται στους πολίτες λέγοντας κυνικά «μαζί τα φάγαμε». Βέβαια, διαχρονικά οι Ελληνες πολίτες έχουν πλήθος ελαττωμάτων και σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές υπήρξαν κατώτεροι των περιστάσεων γι' αυτό με τη λαϊκή ψήφο έμεινε εκτός Βουλής ο αναμορφωτής Τρικούπης για να εκλεγεί κάποιος Γουλιμής… κι όταν ο Βενιζέλος υλοποιούσε την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών έχασε τις εκλογές. Αλλά οι ηγέτες είναι ηγέτες όταν μπορούν να λένε και «όχι», όταν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον έχουν το θάρρος δύσκολων αποφάσεων κόντρα στο ρεύμα. Δυστυχώς, στη χώρα μας υπήρξαν λίγοι τέτοιοι ηγέτες και γι' αυτό ως χώρα πάμε κατά διαβόλου…
Αυτήν την εβδομάδα βιώνουμε την εβδομάδα παθών του Θεανθρώπου με προσμονή της Ανάστασης. Για τον ελληνισμό η ανάσταση του Θεανθρώπου έρχεται μαζί με την άνοιξη και συνειρμικά στην ψυχή του πολίτη σημαίνει και ελπίδα ανάστασης των ονείρων, ελπίδα να ανθήσουν οι προσδοκίες. Αλλά η Ελλάδα αυτά τα χρόνια βιώνει μια ατέλειωτη εβδομάδα παθών χωρίς προσμονή ανάστασης… κι αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που βαρύνει τον πολιτικό μας κόσμο: το ότι στέρησαν από τους νέους την ελπίδα, το ότι έφεραν στη χώρα καταχνιά απελπισίας.
Την Κυριακή θα γιορτάσουμε την ανάσταση του Θεανθρώπου, αλλά αν θέλουμε να υπάρξει μια άλλη ανάσταση για τη χώρα μας πρέπει να αλλάξουμε. Θα πρέπει οι πολιτικοί μας να έχουν το θάρρος να λένε και «όχι», με όποιο κόστος αλλά και όραμα για το μέλλον. Κι εμείς οι πολίτες πρέπει να μην επιλέγουμε τα «ανθρωπάκια» που απλά μας κολακεύουν χτυπώντας μας στην πλάτη, αλλά να αναζητήσουμε και να επιστρατεύσουμε ανθρώπους με ήθος, ικανότητες και όραμα, αυτούς που μπορούν να πουν το μεγάλο «όχι» όταν χρειαστεί. Για να έρθει ανάσταση για την Ελλάδα πρέπει όλοι μας, όπως έλεγε ο Γ. Σεφέρης, «λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα» …
*Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ είναι δικηγόρος

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Αγγελιοφόρος 20/4/2011

Τετάρτη 13 Απριλίου 2011

Γιατί επιβάλλεται τολμηρή αναθεώρηση

Από αυτήν εδώ τη στήλη, εν όψει συνταγματικής αναθεώρησης, έγραφα τον Ιανουάριο του 2006 ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης τότε, επί λέξει: «Υπάρχει αναγκαιότητα αναθεώρησης των διατάξεων του Συντάγματος και αν θέλουμε αυτή η αναθεώρηση να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για την εξύψωση του ήθους και κύρους της πολιτικής μας ζωής, πρέπει να είναι τολμηρή και ρηξικέλευθη.

Πρέπει π.χ. για να αποκτήσει -κατά το δυνατόν- το πολίτευμά μας χροιά άμεσης δημοκρατίας, να αναθεωρηθούν οι διατάξεις του Συντάγματος που αναφέρονται στις προϋποθέσεις διεξαγωγής δημοψηφισμάτων, ώστε αν σημαντικός αριθμός βουλευτών και πολιτών ζητήσουν διενέργεια δημοψηφίσματος για ένα θέμα, να διενεργείται υποχρεωτικά. Πρέπει να εξετασθεί η περίπτωση καθιέρωσης ασυμβιβάστου μεταξύ θέσης υπουργού και βουλευτού, για να αναβαθμιστεί το Κοινοβούλιο, να ρυθμιστεί το θέμα της βουλευτικής ασυλίας, να καθιερωθεί η έρευνα για τα οικονομικά των κομμάτων, να αντιμετωπιστεί το θέμα λειτουργίας πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από φορείς ΤΑ και κυρίως πρέπει να αλλάξει το σύστημα επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, για να τονιστεί προς τα έξω η ανεξαρτησία της. Πρέπει η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων να εκλέγεται από ειδικό εκλεκτορικό σώμα, στο οποίο θα συμμετέχουν η ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, εκπρόσωποι δικηγορικών συλλόγων και νομικών σχολών.

Με αυτόν τον τρόπο θα κοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας, αλλά δε θα ενυπάρχει και ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε κράτος δικαστών, γιατί ο λεγόμενος κοινωνικός έλεγχος θα εξασφαλίζεται με την αναβάθμιση των δικηγορικών συλλόγων, που πρέπει επίσης να συμμετέχουν με δικαίωμα γνώμης στα ανώτατα δικαστικά συμβούλια, όπως γίνεται σε αρκετές χώρες (Ιταλία, Σουηδία, Γαλλία κ.λπ.).

Πολλά πρέπει να αλλάξουν, αλλά το ερώτημα είναι αν ο πολιτικός κόσμος θα έχει την τόλμη να προχωρήσει στις επιβαλλόμενες αλλαγές».

Βέβαια αυτά δεν τα έλεγα μόνο εγώ, αλλά όλοι όσοι δεν εθελοτυφλούσαν και έβλεπαν τη ραγδαία απαξίωση των θεσμών. Δυστυχώς ο πολιτικός κόσμος δεν είχε το θάρρος να προχωρήσει στις επιβαλλόμενες αλλαγές και η αναθεώρηση Συντάγματος που έγινε τότε ήταν σαν να μην έγινε.

Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή μια τολμηρή δήλωση στις 6-4-11 του προέδρου της ΝΔ, Α. Σαμαρά, σε επιτροπή της ΝΔ για προετοιμασία νέας αναθεώρησης του Συντάγματος, όπου μεταξύ άλλων τόνισε ότι «το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε». Πραγματικά χρεοκόπησε το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης και μεταξύ άλλων χρειάζεται μια τολμηρή αναθεώρηση Συντάγματος, για να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο οι θεσμοί και το πολίτευμα χροιά άμεσης δημοκρατίας.

*Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΣ είναι δικηγόρος

Δευτέρα 11 Απριλίου 2011

Για τα 100 χρόνια ελεύθερης Θεσσαλονίκης

Με την ιδιότητα του προέδρου του Δ.Σ του ΚΘΒΕ συμμετείχα πριν 2 χρόνια σε μια σύσκεψη φορέων που διοργάνωσε ο τότε Δήμαρχος Θεσσαλονίκης όπου ανακοινώθηκε η πρόθεση του Δήμου για τον εορτασμό το 2012 των 100 χρόνων απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης και η συγκρότηση επιτροπών που θα αναλάβουν το έργο ενώ στην συνέχεια επακολούθησαν συσκέψεις και συζητήσεις και από πλευράς Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης για το ποιος θα έχει τον συντονισμό της προσπάθειας.. Θυμάμαι ότι
το ΚΘΒΕ του οποίου ήμουν πρόεδρος τότε υπέβαλλε συγκεκριμένες προτάσεις.

Στις συσκέψεις ακούστηκαν πολλές απόψεις και για τη μορφή του εορτασμού αλλά και για την ιστορία ,το ρόλο και το μέλλον της πόλης γιατί όπως είναι φυσικό ο καθένας βλέπει το θέμα από άλλη οπτική γωνία.

Το 2012 πλησιάζει αλλά δεν βλέπω κάποια εμφανή ιδιαίτερη προετοιμασία ,ούτε ενεργοποίηση φορέων η επιτροπών για τη μορφή που θα έχει ο εορτασμός, για το που θα εστιασθούν οι όποιες εκδηλώσεις αν φυσικά γίνουν εκδηλώσεις, συνέδρια κλπ.

Νομίζω πως το 2012 θα είναι μια επέτειος για την Θεσσαλονίκη και κάθε επέτειος είναι πάντα ευκαιρία περισυλλογής αλλά και ανασύνταξης στόχων. Γι΄ αυτό νομίζω πως ο εορτασμός δεν πρέπει να έχει μόνο εσωτερικό χαρακτήρα ,δηλαδή δεν πρέπει να σταθούμε μόνο στο γεγονός της απελευθέρωσης της πόλης από τον Οθωμανικό ζυγό αλλά θα είναι μια ευκαιρία να προβάλλουμε και τον ιστορικό ρόλο της πόλης στο παρελθόν με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, τη σημασία της για τον Ελληνισμό αλλά και για την ευρύτερη περιοχή της οποίας για πολλούς αιώνες λειτουργούσε ως Μητροπολιτικό κέντρο.. Ταυτόχρονα, με το βλέμμα στο μέλλον, είναι ευκαιρία να επεξεργασθούμε και προβάλλουμε το οραμά μας για την Θεσσαλονίκη που θέλουμε ,για μια Θεσσαλονίκη που θα συνεχίζει την λαμπρή ιστορία του παρελθόντος.

Η επέτειος αυτή πρέπει να είναι μια ευκαιρία προβληματισμού αλλά και προσδιορισμού του οράματός μας για την πόλη και το μέλλον της με ταυτόχρονη προσπάθεια δημιουργίας των υποδομών πάνω στις οποίες θα στηριχθεί η υλοποίηση του οράματος.

Με την ευκαιρία αυτή πρέπει να πούμε πως η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη θεσμών και γεγονότων υπερεθνικής εμβέλειας που θα προβάλλουν προς τα έξω τον πνευματικό της ρόλο στην ευρύτερη περιοχή .Για να γίνουν αυτά πρέπει όλοι οι εκπρόσωποι της πόλης να σταματήσουν την απλή διαχείριση της όποιας εξουσίας κατέχουν και ταυτόχρονα να πάψουν να λειτουργούν ως κεντρικό υποκατάστημα της Αθήνας. Ας αναζητήσουν και ενστερνισθούν τον πραγματικό τους ρόλο μη διστάζοντας να συγκρουσθούν με την διαχρονικά «αθηνοκεντρική» κεντρική εξουσία αλλά και ενεργοποιώντας ουσιαστικά τους πολίτες αυτής της πόλης που έχουν και αυτοί μερίδιο ευθύνης για την υποτονικότητα που παρουσιάζει η πόλη

Τελειώνοντας επισημαίνω πως ο Δήμος Θεσσαλονίκης πρέπει να είναι στην πρωτοπορία του αγώνα και ασκώντας αποτελεσματική πίεση να πετύχει την δημιουργία υποδομών από την κεντρική εξουσία αλλά κυρίως πρέπει να δώσει ρόλο στους πολίτες αυτής της πόλης που πρέπει να προβληματιστούν, να συνδιαμορφώσουν και να αγωνισθούν για να κατακτήσουν το μέλλον που θέλουν και αξίζει για την Θεσσαλονίκη.

*Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης την περίοδο 2005-2008 και του ΚΘΒΕ την περίοδο 2007-2010.