Η χώρα του «χαβαλέ»

Εχουμε Βουλευτικές εκλογές στις 20-9-2015 αλλά δεν γίνεται προεκλογικός αγώνας με αντιπαραθέσεις προγραμμάτων και σχεδίων μεταρρύθμισης. Από τον προεκλογικό αγώνα λείπει η πολιτική και το όραμα κι΄ όλοι προσπαθούν να πείσουν ότι είναι οι καλύτεροι διαχειριστές ενώ η λέξη μεταρρύθμιση έχει χάσει το νόημά της και παγιώνεται η πεποίθηση ότι θα συνεχιστούν οι παθογένειες του παρελθόντος ενώ η Ελλάδα δίνει την εικόνα σε τρίτους ότι είναι η χώρα του «χαβαλέ».

Ενδεικτικά αναφέρω ότι για την διενέργεια των εκλογών κλείνουν τα δικαστήρια για 10 μέρες (σε μια χώρα που δήθεν αγωνίζεται για ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης). Σας πληροφορώ ότι πουθενά στον κόσμο δεν κλείνουν τα δικαστήρια γιατί γίνονται εκλογές. Aντίθετα σε αρκετές χώρες οι εκλογές γίνονται σε εργάσιμη ημέρα χωρίς να διαταράσσεται η λειτουργία δικαστηρίων, σχολείων, της αγοράς κλπ. Πουθενά στον κόσμο δεν κλείνουν τα σχολεία για να γίνουν εκλογές και πολύ περισσότερο δεν κλείνουν για να γίνουν εκλογές ανάδειξης συμβουλίων στους συλλόγους δασκάλων, καθηγητών Μ.Ε κλπ. Σε όλα τα ευνομούμενα κράτη οι δικαστικές διακοπές περιορίζονται στον μήνα Αύγουστο αλλά εδώ έχουμε 2,5 μήνες δικαστικές διακοπές το καλοκαίρι (λειτουργούν βέβαια κάποια τμήματα διακοπών) και 15 μέρες τα Χριστούγεννα και 15 μέρες το Πάσχα. Τρίβουν τα μάτια τους οι συνάδελφοι από γειτονικές χώρες όταν το ακούνε και λένε «έτσι εξηγείται γιατί απονέμεται με καθυστέρηση η δικαιοσύνη στην Ελλάδα». Και να πω ακόμα ότι όποιος έχει παρακολουθήσει εκλογές σε ευνομούμενη χώρα και δει και τον τρόπο διεξαγωγής στην Ελλάδα θα συνειδητοποιήσει ότι είμαστε 50 χρόνια πίσω, δεν ξεφύγαμε πολύ από την εποχή της σακοράφας με την οποία προμήθευαν τους δικαστικούς αντιπροσώπους για να ράψουν τον σάκο.

Ανέφερα τα ανωτέρω ενδεικτικά για να επισημάνω ότι υπάρχει ανάγκη για αλλαγή νοοτροπίας και μεταρρυθμίσεων παντού. Υπάρχει ανάγκη κάποιος με πολιτική βούληση και θάρρος (δυστυχώς σπανίζει στον Ελληνικό πολιτικό κόσμο) να τα δει όλα από μηδενική βάση και να εξετάσει γιατί γίνονται με τον υφιστάμενο τρόπο η πως θα μπορούσαν να γίνουν καλύτερα με βάση το δημόσιο συμφέρον.

Θεωρητικά συμφωνούν όλοι ότι χρειαζόμαστε μια τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση για να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο οι θεσμοί, να γίνουν λειτουργικοί, να καθιερωθούν κανόνες διαφάνειας στην πολιτική ζωή, να πάψει η σημερινή ατιμωρησία (μέσω της σύντομης παραγραφής) των επίορκων πολιτικών. Όμως, η συνταγματική αναθεώρηση μπορούσε να έχει ξεκινήσει ως διαδικασία από τον Μάϊο του 2013 αλλά όλοι την ξέχασαν γιατί ξέρουν ότι αν ξεκινούσε τώρα με το υφιστάμενο κλίμα θα έπρεπε ο πολιτικός κόσμος να στερηθεί πολλών προνομίων του πράγμα που δεν θέλει και μεταθέτει το θέμα αορίστως στο μέλλον… 

Αλλά ανεξάρτητα από αυτά υπάρχουν πολλά μικρά και μεγάλα που θα μπορούσαν να γίνουν αν υπήρχε πολιτική βούληση. Το να μειωθούν οι Βουλευτές σε 200 μπορεί να γίνει χωρίς συνταγματική αναθεώρηση, το να εκσυγχρονισθεί η εκλογική νομοθεσία και διαδικασία είναι θέμα πολιτικής βούλησης. Για να γίνουμε ανταγωνιστικοί, για να αυξηθεί η παραγωγικότητα και για να λειτουργήσουν ουσιαστικά οι θεσμοί πρέπει να τα ξαναδούμε όλα από μηδενική βάση αλλάζοντάς τα προς το καλύτερο. Στο χωριό μου λένε ότι «το παλιάλογο καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει» και δυστυχώς η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου έχει δώσει αρνητικά δείγματα γραφής επιδιώκοντας την στασιμότητα με την ανακύκλωση ανεπάγγελτων γόνων της οικογενειοκρατίας που αρκούνται στην απλή διαχείριση αλλά αν θέλουμε να υπάρχει κάποια ελπίδα προοπτικής για τη χώρα οφείλουμε εμείς να λειτουργούμε ως ενεργοί πολίτες και να αναζητούμε και στηρίζουμε αυτούς που θα έχουν το θάρρος υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων που έχει ανάγκη η χώρα για να μην δίνει η πατρίδα μας την εικόνα χώρας του «χαβαλέ.».

Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Δημοκρατία

Ανάγκη για ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις

Στις 20 Ιουλίου 1928 μίλησε σε προεκλογική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος επί λέξει είχε πει: « Πρώτιστη μέριμνα της κυβερνήσεώς μου,εάν τύχει της εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού, θα είναι η πραγματοποίησις όλων των δυνατών οικονομιών εις τας δαπάνας του προϋπολογισμού κυρίως με την μείωσιν της πληθώρας των δημοσίων υπαλλήλων». Η ομιλία του δημοσιεύθηκε την επόμενη μέρα 21-7-1928 στο «Ελεύθερον Βήμα» και περιέχεται στον τόμο Γ΄ με «κείμενα Ελευθερίου Βενιζέλου»,εκδ. Λέσχης Φιλελευθέρων

Το ανέφερα αυτό για να επισημάνω ότι ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν μεγάλος πολιτικός, ο μεγαλύτερος μετά την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους όχι μόνο γιατί διπλασίασε την Ελλάδα αλλά και γιατί είχε το θάρρος προεκλογικά όχι μόνο να λέει την αλήθεια στους πολίτες αλλά και να δηλώνει πως όχι μόνο δεν θα δώσει παροχές αλλά και θα μειώσει τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων κι΄ ότι η μείωση αυτή θα συνεχισθεί για χρόνια. Δυστυχώς το παράδειγμά του δεν μιμήθηκαν οι μετά το 1974 ΄Ελληνες πολιτικοί που (με ελάχιστες εξαιρέσεις) συνήθιζαν να κολακεύουν τον Ελληνικό λαό και να τον εκμαυλίζουν υποσχόμενοι προεκλογικά περισσότερους διορισμούς στο δημόσιο και περισσότερα επιδόματα του τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία».

Επισημαίνω ότι πολλά από τα δεινά της χώρας μας οφείλονται στην έλλειψη θάρρους των πολιτικών της μεταπολίτευσης να πουν την αλήθεια στους πολίτες και να κάνουν αυτό που επέβαλλε το δημόσιο συμφέρον. Δεν είχαν το θάρρος (με λίγες εξαιρέσεις) να πουν την αλήθεια και υπερχρέωναν τη χώρα κολακεύοντας τις αδυναμίες των πολιτών. Δεν είχαν το ανάστημα να λειτουργήσουν για τις μελλοντικές γενιές γιατί τους απασχολούσε κυρίως η επανεκλογή τους. Δεν είχαν το θάρρος να πουν όχι σε πολίτες που τους πίεζαν για ρουσφέτια κι΄ έτσι διόγκωσαν το δημόσιο ενώ διπλασίασαν ακόμη και το προσωπικό της Βουλής διορίζοντας χωρίς ντροπή συγγενείς και συνεργάτες τους. Δεν είχαν το θάρρος να συγκρουστούν με κατεστημένα οικονομικά συμφέροντα κι΄ έτσι επέτρεψαν σε ξένες εταιρίες(SIEMENS κλπ.) η οικονομικούς παράγοντες να «επηρεάζουν» την πολιτική ζωή της χώρας. Δεν είχαν το θάρρος να παραμερίσουν την κομματική νομενκλατούρα και να αναζητήσουν τους καλύτερους ΄Ελληνες για στελέχωση του κρατικού μηχανισμού για να λειτουργεί αποτελεσματικά ενώ με θεσμική δύναμη και άθλιες μεθοδεύσεις, προδίδοντας το δημόσιο συμφέρον, επέβαλλαν στην πολιτική ζωή και σε δημόσια αξιώματα ανίκανους συγγενείς για την εκλογή των οποίων χρησιμοποιήθηκαν άθλιες μεθοδεύσεις.

Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή το γεγονός ότι βρισκόμαστε ουσιαστικά σε προεκλογική περίοδο αλλά αντί ουσιαστικού διαλόγου και προγραμματικών θέσεων για το μέλλον της χώρας βλέπουμε αψιμαχίες για διαδικαστικά θέματα..Κι΄ αυτό γίνεται ενώ γνωρίζουν όλοι ότι το τρίτο μνημόνιο δεν θα λύσει το πρόβλημα γιατί δεν έχει αναπτυξιακή χροιά και στηρίζεται σε δημοσιονομικά μέτρα μόνο. Ζητά νέους φόρους από μια κοινωνία που έχει εξαντληθεί η φοροδοτική της ικανότητα. Αντί να περιορισθούν τα έξοδα του κράτους επιδιώκεται πρωτίστως η αύξηση των εσόδων με νέους φόρους.

Αυτή τη χρονική στιγμή θα έπρεπε να υπάρχει μια ουσιαστική συζήτηση για τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα, για τις μεταρρυθμίσεις που μπορούν να δώσουν «φιλί ζωής» στην χώρα. Και φυσικά σήμερα μεταρρύθμιση δεν αποτελεί η επιβολή φόρων αλλά η εκπόνηση και υλοποίηση αναπτυξιακού προγράμματος που θα στηρίζεται στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας. Χρειαζόμαστε ένα ολοκληρωμένο αναπτυξιακό σχέδιο με στόχευση π.χ. να αποκτήσουμε 30 εκατομμύρια τουριστών υψηλού εισοδηματικού επιπέδου, αναδιάρθρωση καλλιεργειών για να έχουμε πραγματική αγροτική παραγωγή με εξαγωγικό χαρακτήρα, αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου, της εμπορικής ναυτιλίας και δημιουργία κλίματος που θα προσελκύει καινοτόμες επενδύσεις.

Ξέρω ότι κάποιοι φίλοι από τον πολιτικό κόσμο που διαβάζουν αυτές τις γραμμές στεναχωρούνται αλλά σήμερα στην Ελλάδα οι περιστάσεις επιβάλλουν να λέμε μόνο αλήθειες με όποιο κόστος. Πρέπει να καταλάβουν ότι αυτοί πρώτοι πρέπει να δώσουν τον τόνο υπευθυνότητας με την μείωση των προκλητικών προνομίων του πολιτικού κόσμου γιατί δεν είναι δυνατόν το Ελληνικό κοινοβούλιο να έχει διπλάσιους υπαλλήλους από το Γερμανικό κοινοβούλιο,ούτε να έχουν αφορολόγητες αποδοχές οι ΄Ελληνες Βουλευτές τη στιγμή που ζητούν από τον μικροεπαγγελματία φόρο 26% από το πρώτο ΕΥΡΩ. και δεν είναι δυνατόν την ώρα τέτοιας κρίσης να ζητούν οι Δήμαρχοι εξομοίωση των αποδοχών τους με τους Βουλευτές αντί να ζητούν κι΄ αυτοί μείωση των προνομίων.

Τελειώνοντας επισημαίνω ότι έχουμε ανάγκη πολιτικών σαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο που με θάρρος θα λένε την αλήθεια, και αντί να κολακεύουν τις αδυναμίες των πολιτών θα τολμήσουν να προχωρήσουν σε ρήξεις και τομές με κατεστημένες νοοτροπίες και θα υλοποιήσουν τις πραγματικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα. Και ενδεικτικά πάλι επαναλαμβάνω ότι μεταρρύθμιση δεν αποτελεί η επιβολή νέων φόρων. Μεταρρύθμιση θα ήταν η μείωση των προνομίων του πολιτικού κόσμου και για να δείξουν ότι συμμετέχουν στις θυσίες των πολιτών, η μείωση των υπαλλήλων του Ελληνικού κοινοβουλίου(αρκετοί από αυτούς είναι συγγενείς η πρώην συνεργάτες πολιτικών),η μείωση του αριθμού των Βουλευτών σε 200. Μεταρρύθμιση ακόμη θα ήταν, αντί της επιβολής παραβόλων που αποκλείουν την πρόσβαση των πολιτών στα δικαστήρια, για ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης να μειωθεί ο χρόνος των δικαστικών διακοπών σε ένα μόνο μήνα όπως γίνεται σε όλες τις ευνομούμενες χώρες. Μεταρρύθμιση ακόμα θα ήταν η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού με αξιοκρατικά κριτήρια με παραμερισμό των μετριοτήτων του κομματικού σωλήνα και ο περιορισμός της οικογενειοκρατίας που ακριβά την πλήρωσε η Ελλάδα.

Η Ελλάδα σήμερα πρωτίστως έχει άμεση ανάγκη αλλαγής νοοτροπίας του πολιτικού προσωπικού και υλοποίησης πραγματικών μεταρρυθμίσεων που μπορεί να της δώσουν «φιλί ζωής» δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ανάπτυξης...

Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Δημοκρατία

Η Αμφίπολη και το χρέος του Υπουργείου Πολιτισμού

Η Αμφίπολη το 2014 απασχόλησε την παγκόσμια κοινή γνώμη με την αποκάλυψη του μοναδικού ταφικού μνημείου στην τοποθεσία της «Καστά» και δημιουργήθηκαν πολλά –αναπάντητα ακόμη-ερωτηματικά για το πρόσωπο η πρόσωπα που είχαν ταφεί σε αυτό, τον προορισμό του μνημείου, ενώ προκλήθηκε γενικότερο ενδιαφέρον για την αρχαία Αμφίπολη και την ιστορία της.

Φέτος δυστυχώς απασχολεί την εσωτερική κοινή γνώμη με τις αντιγνωμίες των αρχαιολόγων σχετικά με την χρονολόγηση του μνημείου αλλά και την συμπεριφορά του Υπουργείου Πολιτισμού που δείχνει να λαμβάνει μέρος στις επιστημονικές αντιγνωμίες και έμμεσα να παραμερίζει και να μην υπηρετεί αποτελεσματικά το δημόσιο συμφέρον.

Ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι ενώ συμφωνήθηκε με την αρχαιολόγο κ.Περιστέρη(επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας για την ανασκαφή στην Αμφίπολη) να παρουσιασθούν τα πορίσματα της ανασκαφικής έρευνας για το μοναδικό αυτό μνημείο(με περίβολο 497 μέτρων και ύψους 3 μ., με επένδυση λευκού Θασίτικου μαρμάρου, με θαυμάσιες ψηφιδωτές παραστάσεις στο εσωτερικό του μνημείου όπως η αρπαγή της Περσεφόνης κλπ.)μέχρι τον Οκτώβριο του 2015,δυό μήνες πριν κάνει την επίσημη ανακοίνωση η κ.Περιστέρη το Υπουργείο Πολιτισμού (τυχαία άραγε;) δημοσιοποίησε έκθεση επιτροπής αρχαιολόγων του Υπουργείου Πολιτισμού που επισκέφθηκαν στις 30-5-2015 για μια μέρα το μνημείο(η κ.Περιστέρη ισχυρίζεται ότι η επίσκεψη δεν κράτησε ούτε μισή ώρα) που αποφαίνεται ότι το μνημείο είναι κατά 100-200 χρόνια νεώτερο από την χρονολογία που υποστηρίζει η κ.Περιστέρη…

Μετά από όλα αυτά στον απλό παρατηρητή γεννώνται πολλά ερωτήματα: 

α)αρμόζει στην επιστημονική δεοντολογία κάποιοι αρχαιολόγοι να απαξιώνουν την ανακοίνωση συναδέλφου των παραμονές της επίσημης ανακοίνωσης από την ίδια; Δεν θα ήταν πιο σωστό και δεοντολογικά ορθό να περιμένουν να κάνει την ανακοίνωσή της η κ.Περιστέρη και εν συνεχεία να τοποθετηθούν επ΄ αυτής; 

β) αισθάνεται ότι υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και την επιστημονική δεοντολογία το Υπουργείο Πολιτισμού δημοσιοποιώντας πόρισμα μιας επιτροπής του παραμονές της επίσημης ανακοίνωσης της επιστημονικής ομάδας που έκανε επί χρόνια την ανασκαφική έρευνα και αποκάλυψη του μνημείου; 

γ) είναι ηθικά και πολιτικά ορθό να καλλιεργείται έμμεσα στην κοινή γνώμη η εντύπωση ότι αυτό το έργο υπερχρηματοδοτήθηκε από προηγούμενη κυβέρνηση κι΄ ότι η αποκάλυψή του εξυπηρετούσε πολιτικές σκοπιμότητες;

δ) δεν θα έπρεπε να αξιοποιηθεί η παγκόσμια δημοσιότητα που προκλήθηκε από την αποκάλυψη του μνημείου ώστε με σύντομη ολοκλήρωση της ανασκαφικής έρευνας να γίνει επισκέψιμο το μνημείο επ΄ ωφελεία της χώρας που θα είχε κάποια εκατομμύρια επισκεπτών επιπλέον;

Αυτά τα ερωτηματικά που απασχολούν κάθε καλόπιστο πολίτη μάλλον δεν απασχολούν το Υπουργείο Πολιτισμού που δίνει την εντύπωση ότι πρόχειρα ασχολείται και μάλλον χρησιμοποιεί το όλο θέμα «μικροπολιτικά» επιρρίπτοντας ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση για τον τρόπο χρηματοδότησης η προβολής της ανασκαφής. .Σίγουρα έγιναν επικοινωνιακές υπερβολές κατά την αποκάλυψη του μνημείου από την προηγούμενη κυβέρνηση και σίγουρα κάποιοι πιθανώς να σκέφτηκαν η επεδίωξαν μικροπολιτική εκμετάλλευση της παγκόσμιας δημοσιότητας …Σε κάθε περίπτωση όμως οι τυχόν επικοινωνιακές υπερβολές της προηγούμενης κυβέρνησης δεν δικαιολογούν την στάση της σημερινής κυβέρνησης που ισοπεδωτικά και απαξιωτικά (χωρίς να περιμένει την επίσημη ανακοίνωση της επιστημονικής ομάδας που διενήργησε την ανασκαφή) παραβιάζοντας την επιστημονική δεοντολογία υποβαθμίζει έμμεσα την αξία του μνημείου

Οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι δεν υπάρχουν μνημεία στην Ελλάδα που η αποκάλυψή τους να έχει ταυτιστεί με κάποια κυβέρνηση γιατί ανασκαφές στην Αμφίπολη γίνονταν την εποχή που κυβερνούσε η ‘ ΄Ενωση Κέντρου»,την εποχή της στρατιωτικής δικτατορίας, επί κυβέρνησης Ν.Δ, επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και επί κυβέρνησης Σαμαρά και ελπίζουμε ότι θα συνεχιστούν κι΄ από την παρούσα κυβέρνηση.…Τα μνημεία είναι μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς κι΄ αποτελούν και μνημεία της ανθρωπότητας γι΄ αυτό και είναι λάθος η προσπάθεια κάποιων ΜΜΕ να ταυτίσουν το μοναδικό ταφικό μνημείο της Αμφίπολης με την κυβέρνηση που υπήρχε στη χώρα την εποχή της αποκάλυψής του.

Θα ήθελα επίσης να επισημάνω προς κάθε κατεύθυνση ότι η Αμφίπολη δεν εκπροσωπείται μόνο από αυτό το μνημείο..΄Εχει αποκαλυφθεί το μοναδικό αρχαίο Γυμνάσιο, τμήματα του αρχαίου τείχους , όπως τα περιέγραφε ο Θουκυδίδης ,ύψους 7,5 μέτρων, η αρχαία ξύλινη γέφυρα στον Στρυμώνα, εκατοντάδες τάφοι, Ελληνιστικές οικίες , 5 παλαιοχριστιανικές βασιλικές (4ου-5ου μ.χ. αιώνα),και το μικρό αλλά μοναδικό αρχαιολογικό της Μουσείο δίνει στον επισκέπτη επαγωγικά την ιστορία της περιοχής από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι σχεδόν τις μέρες μας.

Σε μια ευνομούμενη χώρα λογικά η κυβέρνησή της (δια του αρμοδίου Υπουργείου Πολιτισμού) θα αξιοποιούσε την παγκόσμια δημοσιότητα που δόθηκε στην Αμφίπολη, θα φρόντιζε για ολοκλήρωση του ανασκαφικού έργου στον τύμβο «Καστά» και θα έκανε το συντομότερο επισκέψιμο το μνημείο ενώ ταυτόχρονα θα φρόντιζε για την αποκάλυψη και των άλλων μνημείων που έχουν εντοπιστεί στην Αμφίπολη( αρχαίο θέατρο κλπ.) ,για την προβολή του αρχαιολογικού χώρου στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης προσπάθειας ανάπτυξης της περιοχής με σεβασμό και προβολή των μνημείων, της φυσικής ομορφιάς και των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της με αποτέλεσμα να υπάρχει πέραν της εθνικής και οικονομική ωφέλεια για τη χώρα από τα εκατομμύρια τουριστών που θα ζητούσαν να την επισκεφθούν. Πολλοί τηλεφωνούν κάθε μέρα από τα πέρατα της γης για να μάθουν τι γίνεται στην Αμφίπολη και πως μπορούν να επισκεφθούν το μνημείο αλλά απογοητεύονται από τις απαντήσεις γιατί τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν μελετάται και τίποτε ορατό δεν σχεδιάζεται για αξιοποίηση του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, επ΄ ωφελεία της χώρας.

Το Υπουργείο Πολιτισμού δεν πρέπει να εμπλέκεται σε διαμάχες αρχαιολόγων και ακόμα κι΄ αν υποθέσουμε ότι έκανε λάθος η κ.Περιστέρη και το μνημείο είναι κατά 100-200 χρόνια νεώτερο πάλι έχουμε ένα μοναδικό μνημείο με περίβολο 497 μέτρων ,με θαυμάσιες παραστάσεις κι΄ αγάλματα που πάλι θα προκαλεί τον παγκόσμιο θαυμασμό. Και σε αυτή την περίπτωση οφείλουμε να προβάλλουμε το μνημείο γιατί αποτελεί τμήμα της ιστορικής μας κληρονομιάς ,λαμπρό δείγμα του πολιτισμού της ανθρωπότητας που ταυτόχρονα και αντανακλαστικά αποδεικνύει και την διαχρονική παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή.

Το Υπουργείο Πολιτισμού και η εκάστοτε κυβέρνηση πρέπει να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και το δημόσιο συμφέρον απαιτεί σήμερα η Ελλάδα να αξιοποιήσει την παγκόσμια δημοσιότητα που προκλήθηκε με την αποκάλυψη του ταφικού μνημείου στην Αμφίπολη, να φροντίσει για τάχιστη ολοκλήρωση του ανασκαφικού έργου ώστε να καταστεί το συντομότερο επισκέψιμο το μνημείο αλλά και να φροντίσει και για το ανασκαφικό έργο και αναστύλωση και των άλλων μνημείων της Αμφίπολης στο πλαίσιο και μιας πρότυπης αναπτυξιακής προσπάθειας. Η Αμφίπολη υπήρξε το ορμητήριο του Μεγάλου Αλεξάνδρου για την προς ανατολάς εκστρατεία του…Από την Αμφίπολη έφυγε το ναυτικό του και όπως γράφουν ιστορικοί ήταν αγαπημένη του πόλη..Σε ιστορικά γεγονότα της Αμφίπολης διαδραμάτισε ρόλο ο ιστορικός Θουκυδίδης που μη προλαβαίνοντας να την σώσει από τους Σπαρτιάτες εξαιτίας της έγινε ιστορικός γιατί αυτοεξορίστηκε για 20 χρόνια στην γειτονική Σκαπτή ΄Υλη και του δόθηκε ο χρόνος να γράψει την ιστορία του..Η Αμφίπολη ήταν από τον 5ο π.χ. μέχρι τον 7ο μ.χ. αιώνα, δηλαδή για 1.200 χρόνια ,μητροπολιτικό κέντρο της περιοχής από το Στρυμωνικό κόλπο μέχρι τον Νέστο ,πόλη των γραμμάτων και του εμπορίου , η πόλη που εξέφραζε τις αρχές του οικουμενικού Ελληνισμού.

Τελειώνοντας επισημαίνω ότι η τυχόν μικροπολιτική αντιμετώπιση του θέματος της Αμφίπολης είναι καταδικαστέα γιατί δείχνει έλλειψη σεβασμού στην πολιτιστική μας κληρονομιά και την ιστορία της περιοχής που αποτελεί κομμάτι της Ελληνικής ιστορίας και του Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Κατ΄ ευτυχή συγκυρία διασώθηκαν κι΄ αποκαλύφθηκαν στην Αμφίπολη μνημεία που «φθέγγονται» για την διαχρονική παρουσία του Ελληνισμού στην περιοχή και για τα λαμπρά επιτεύγματά του. ΄Εχουμε χρέος να τα διασώσουμε , να τα προβάλλουμε ως μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς αλλά και ταυτόχρονα να τα αξιοποιήσουμε στο πλαίσιο μιας νέας αναπτυξιακής πολιτικής που θα αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματά μας ,τον πολιτισμό, την ιστορία και τα μνημεία μας που μπορούν να αποτελέσουν τη «βαριά βιομηχανία» της σύγχρονης Ελλάδας.

Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Δημοκρατία

«Το παλιάλογο καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει»

Ο Τζών Κέννεντυ στο βιβλίο του «Σκιαγραφία των Γενναίων»λέει πως η πιο θαυμαστή ανθρώπινη αρετή είναι το θάρρος, παρουσιάζοντας την προσωπικότητα 8 Αμερικανών πολιτικών που σε κάποια φάση της πολιτικής τους καριέρας χρειάστηκε να πάρουν κάποια δύσκολη απόφαση κόντρα στην κοινή γνώμη και το κόμμα τους, υπηρετώντας το δημόσιο συμφέρον. Κάποιοι καταστράφηκαν πολιτικά, κάποιοι δικαιώθηκαν αλλά όλοι με το θάρρος τους, όπως λέει, συνέβαλλαν στην καλύτερη λειτουργία του πολιτεύματος.

Αυτό αποτελεί την καλύτερη απάντηση στον Θ. Πάγκαλο που επιμένει πως «όλοι μαζί τα φάγαμε» με την έννοια ότι οι πολιτικοί έκαναν τα ρουσφέτια που ζητούσαν οι πολίτες για να εισπράξουν ψήφους στην κάλπη. Βεβαίως και οι πολίτες δεν είναι άγγελοι και σίγουρα έστελναν στη Βουλή αυτούς που έκαναν τα περισσότερα ρουσφέτια, και οι επιλογές τους σπάνια ήταν αξιοκρατικές αλλά οι ηγέτες θα λειτουργούσαν σαν ηγέτες αν τολμούσαν να πουν όχι στα μη νόμιμα αιτήματα των πολιτών με όποιο κόστος.

Θα έπρεπε να είχαν το θάρρος που είχε ο Ελ. Βενιζέλος ο οποίος στις 20-7-1928 μιλώντας στην Θεσσαλονίκη προεκλογικά όχι μόνο δεν υποσχέθηκε παροχές αλλά επί λέξει είπε: «πρώτιστη μέριμνα της κυβερνήσεώς μου εάν τύχει της εμπιστοσύνης του Ελληνικού λαού, θα είναι η πραγματοποίησις όλων των δυνατών οικονομιών εις τας δαπάνας του προϋπολογισμού κυρίως με την μείωσιν της πληθώρας των δημοσιών υπαλλήλων». (βλ. Ελεύθερον Βήμα 21-7-1918).

Αυτό το θάρρος που είχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν το είχε κανείς πολιτικός στην μετά το 1974 περίοδο και δεν βρέθηκε κάποιος που με θάρρος θα προχωρούσε στην υλοποίηση των πραγματικών μεταρρυθμίσεων που είχε ανάγκη η χώρα και γι΄ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Επανερχόμαστε στα όσα λέει ο Θ. Πάγκαλος γιατί αρκετοί πολιτικοί σκέφτονται σαν αυτόν, αλλά μάλλον είναι ο μόνος που λέει φωναχτά όσα σκέφτονται οι άλλοι. Κι επειδή συχνά μπερδεύουν το νόμιμο με το ηθικό, αντιγράφω από το ίδιο βιβλίο του Τζών Κέννεντυ: «στα ιδιωτικά επαγγέλματα το άτομο έχει το δικαίωμα να προωθεί τα ατομικά του συμφέροντα μέσα στο πλαίσιο του νόμου για να φτάσει στην επιτυχία. Αλλά στον δημόσιο βίο απαιτούμε από το άτομο να θυσιάζει τα ατομικά του συμφέροντα για το γενικότερο καλό». Και φυσικά ο πολιτικός δεν μπορεί να ιδρύει OFSHORE εταιρίες για να μην πληρώνει φόρους και κάποιοι πρέπει να θυμούνται ότι πέρα από το νόμιμο υπάρχει και το ηθικό.

Σκέφτομαι αν έχει νόημα να τα επαναλαμβάνουμε αυτά, γιατί ο πολιτικός μας κόσμος έχει παλιές κακές συνήθειες και δύσκολα αλλάζει γιατί, όπως λέει η λαϊκή παροιμία, «το παλιάλογο καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει». Γι΄ αυτό παρά τη δεινή κρίση που βιώνει η χώρα διατηρούνται πεισματικά κάποια προνόμια του πολιτικού κόσμου (κατά 75% αφορολόγητες οι συνολικές αποδοχές) που φαντάζουν προκλητικά, κάποιοι υπουργοί συμπεριφέρονται σαν να μην συνέβη τίποτα δημιουργώντας θέσεις για να βολέψουν τον κουμπάρο τους η πρόσωπα της «αυλής τους» ενώ σε ό,τι αφορά το κοινοβούλιο μας υπενθυμίζω ότι έφτασε στο σημείο να ψηφίσει διάταξη πριν δυο χρόνια (ευτυχώς γρήγορα καταργήθηκε αλλά πιθανόν κάλυψε ως ευεργετική διάταξη τυχόν εκκρεμείς υποθέσεις στη δικαιοσύνη) με την οποία καθιερώνονταν τα «φακελάκια ευγνωμοσύνης» με την έννοια ότι δημόσιος λειτουργός αν δέχονταν κάποια παροχή σε έκφραση ευγνωμοσύνης δεν θα αποτελούσε ποινικό αδίκημα.

Οδηγηθήκαμε στην χρεωκοπία και εν συνεχεία στα μνημόνια γιατί οι ηγέτες μας δεν είχαν το θάρρος π.χ. να κόψουν τις πρόωρες συντάξεις κι έτσι ακόμα και τώρα είχαμε συνταξιούχους σε ηλικία 50 ετών, κι ακόμη και τώρα,ενώ έχουμε στο κοινοβούλιο διπλάσιους υπαλλήλους από το Γερμανικό, υπάρχουν ακόμα στο κοινοβούλιό μας συμβασιούχοι που ζητούν να γίνουν αορίστου χρόνου γιατί πληρούν πάγιες και διαρκείς ανάγκες και ακόμα η στελέχωση του κρατικού μηχανισμού γίνεται με τις μετριότητες του κομματικού σωλήνα ενώ οι καιροί επέβαλλαν για να είναι αποτελεσματικός επιστράτευση των καλύτερων Ελλήνων.

Μετά το 2009 στην θέση της Ελλάδας βρέθηκαν κι άλλες χώρες αλλά ξεπέρασαν γρήγορα την κρίση γιατί οι πολιτικοί τους υλοποίησαν μόνοι τους τις μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να κάνουν αλλά στην Ελλάδα οδηγηθήκαμε σε τρίτο μνημόνιο γιατί οι πολιτικοί μας δεν είχαν το θάρρος να κόψουν εγκαίρως τα επιδόματα του τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία», να κόψουν τις πρόωρες συντάξεις, να μειώσουν τους Βουλευτές σε 200, και κυρίως να εκπονήσουν και υλοποιήσουν αναπτυξιακό πρόγραμμα με αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας με στόχευση π.χ. να έχουμε 30 εκατομμύρια τουριστών υψηλού εισοδηματικού επιπέδου με συγκεκριμένες δράσεις προβολής των μνημείων και της φυσικής ομορφιάς της χώρας, τα 14 δισ.ΕΥΡΩ από εμπορική ναυτιλία να γίνουν 20, με αναδιάρθρωση καλλιεργειών να έχουμε πραγματική αγροτική παραγωγή με εξαγωγικό χαρακτήρα, να αξιοποιήσουμε τον ορυκτό πλούτο κλπ.

Ο πολιτικός μας κόσμος σ ΄αυτά τα δύσκολα χρόνια δεν άλλαξε νοοτροπία και δεν είχε το θάρρος να πει την αλήθεια στους πολίτες με αποτελέσματα τραγικά για τη χώρα. Από αυτή την στήλη δεν μπορούμε να πούμε περισσότερα αλλά αν θέλουμε κάποτε να βγούμε από το τέλμα πρέπει να φτάσουμε στα όρια του θαύματος και η ενεργοποιημένη κοινωνία ενεργών πολιτών να αναγκάσει το «παλιάλογο να μάθει καινούργια περπατησιά».

Πρέπει να αλλάξουμε όλοι και κυρίως οι κάθε λογής ηγέτες μας κι όπως θα έλεγε ο Γ. Σεφέρης πρέπει όλοι μας «λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα..»

Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Δημοκρατία