«Στραβά αρμενίζουμε...»

Ο Μακρυγιάννης γράφει στα απομνημονεύματά του ότι «θέλουν την αλήθεια κι όποιος την ειπή κινδυνεύεται. Αλήθεια, αλήθεια, πικριά όπου είσαι..» κι αυτό επαληθεύεται πλήρως στη σημερινή Ελλάδα που χρεοκόπησε, αλλά αποφεύγει να δει κατάματα την αλήθεια.

Δυστυχώς, στη χώρα μας βλέπουμε το δένδρο αλλά όχι το δάσος κι έτσι για τη χρεοκοπία μας ψάχνουμε να δούμε μόνο ποιος έφταιξε τα τελευταία χρόνια, αλλά αρνούμαστε να συνειδητοποιήσουμε ότι έφταιξε (και κατέρρευσε) ο μύθος της μεταπολίτευσης, το μοντέλο ζωής που μας επέβαλαν τις τελευταίες δεκαετίες. Γι' αυτό, αν θέλουμε να βρούμε τις αιτίες της χρεοκοπίας, πρέπει να πάμε πολύ πίσω, στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν χωρίς ουσιαστικό λόγο κρατικοποιούνταν οι επιχειρήσεις του ομίλου Ανδρεάδη, να ξαναδούμε τις αλόγιστες παροχές με δανεικά της πρώτης τετραετίας του ΠΑΣΟΚ, την εικονική πραγματικότητα που φιλοτεχνούνταν στην εποχή Σημίτη και το με αλόγιστες σπατάλες ματαιόδοξο εγχείρημα της διοργάνωσης Ολυμπιακών Αγώνων, το λάθος της γιγάντωσης του Δημοσίου με μονιμοποίηση δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων από κυβέρνηση της ΝΔ το 2004.

Στη μεταπολίτευση δε βρέθηκε κάποιος πρωθυπουργός να πει ωμή την αλήθεια, ότι δηλαδή η χώρα ήταν χρεοκοπημένη, ότι ήταν έγκλημα να δανείζεται για να συντηρεί έναν άκρατο καταναλωτισμό. Δε βρέθηκε κάποιος που θα είχε το θάρρος υλοποίησης πραγματικών μεταρρυθμίσεων που είχε ανάγκη η χώρα για να έχει προοπτική.

Σε κάθε περίπτωση, μπήκε στο μνημόνιο από το 2010 η χώρα, αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τα αδιέξοδα, γιατί εφαρμόστηκε μόνο δημοσιονομική πολιτική χωρίς αναπτυξιακό σκέλος και γιατί ακόμη οι πολιτικοί μας ασχολούνταν μόνο με την προστασία των αμειβομένων με τα «ειδικά μισθολόγια», ξεχνώντας παντελώς τον ιδιωτικό τομέα. Το λάθος συνεχίζεται κι από την παρούσα κυβέρνηση, που σε συνθήκες ασφυξίας η μόνη «κόκκινη γραμμή» που είχε ήταν να μη θιγεί ο δημόσιος τομέας (μισθοί - συντάξεις), αλλά θέσπισε τόσα φορολογικά βάρη στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να εξαφανίζεται κάθε ελπίδα επενδύσεων στην Ελλάδα. Αλλά χωρίς επενδύσεις και ανάπτυξη πώς θα βγούμε από την κρίση; Πώς θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας;

Το έχουμε πει κατ' επανάληψη ότι, για να βγούμε από την κρίση, θα έπρεπε αντί επιβολής νέων φόρων να περισταλούν οι κρατικές δαπάνες πρωτίστως και παράλληλα να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας. Δηλαδή, να εκπονηθεί και να υλοποιηθεί σχέδιο που θα στοχεύει στην αύξηση του τουριστικού ρεύματος, στην αύξηση των εσόδων από την εμπορική ναυτιλία, στην αναδιάρθρωση καλλιεργειών για να έχουμε πραγματική παραγωγή με εξαγωγικό χαρακτήρα, στην αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου και τη δημιουργία κλίματος προσέλκυσης καινοτόμων επενδύσεων. Μόνο με την ανάπτυξη μπορεί να αυξηθεί το ΑΕΠ και να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Ο πρωθυπουργός μας θεωρεί επιτυχία τη μη μείωση μισθών και συντάξεων στο δημόσιο τομέα και είναι όντως επιτυχία. Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η ανάπτυξη μπορεί να έρθει μόνον από τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά με την εξοντωτική φορολογία που επιβλήθηκε στον ιδιωτικό τομέα όπου ενοχοποιείται η επιχειρηματικότητα θεωρεί ότι μπορεί να υπάρξουν νέες επενδύσεις; Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν την αλήθεια και η αλήθεια είναι ότι με την ακολουθούμενη πολιτική δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη, δεν μπορεί να δημιουργηθεί νέα προοπτική για τη χώρα. Μακάρι να κάνουμε λάθος, αλλά φοβούμαι ότι πάλι κατά τη λαϊκή παροιμία «στραβά αρμενίζουμε»… ως χώρα.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος

Για ταχύτερη απονομή Δικαιοσύνης

Στα προαπαιτούμενα του νέου μνημονίου είναι και η «ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης» και υποτίθεται γι΄ αυτό ζητούν οι δανειστές ψήφιση του νέου Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας μέχρι 22-7-2015…Στην πράξη όμως οι διατάξεις του νέου Κ.Πολ.Δικ. δεν θα φέρουν ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης αλλά αυτό που ενδιαφέρει τους δανειστές είναι η αλλαγή των διατάξεών του που αφορούν το καθεστώς των πλειστηριασμών προς όφελος των Τραπεζών και εις βάρος δικαιωμάτων εργαζομένων και του δημοσίου.

Βεβαίως η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης είναι ζητούμενο διαχρονικά για τη χώρα μας και πρώτη μέριμνα του εκάστοτε υπουργού δικαιοσύνης και θα μπορούσε να επιτευχθεί αν υπήρχε θάρρος λήψης αποφάσεων.

Προεισαγωγικά επισημαίνω ότι ο θεσμός της Δικαιοσύνης στη χώρα μας λειτουργεί πολύ καλύτερα από τους άλλους θεσμούς και στον χώρο αυτό(παρά το ότι στο παρελθόν υπήρξαν καταγγελίες για περιστατικά παραδικαστικών κυκλωμάτων)δεν παρατηρούνται τα φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής που παρατηρούνται στις άλλες εξουσίες.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η δικαιοσύνη απονέμεται με μεγάλη καθυστέρηση που δημιουργεί εικόνα αρνησιδικίας αλλά γι΄ αυτό την μεγαλύτερη ευθύνη φέρει το Υπουργείο Δικαιοσύνης που πρέπει να έχει το θάρρος αποφάσεων αλλά και εξασφάλισης της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής για να υπάρξει αποτέλεσμα. Στο παρελθόν, με στόχο την ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης, ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης την περίοδο που ήμουν πρόεδρός του(2005-2008) είχε υποβάλλει συγκεκριμένες προτάσεις στον τότε Υπουργό Δικαιοσύνης και την ηγεσία της Δικαιοσύνης.

Ενδεικτικά αναφέρω ότι από το 2005 αναλυτικά και τεκμηριωμένα μεταξύ άλλων είχαμε προτείνει:

Α.- Την σμίκρυνση του χρόνου δικαστικών διακοπών από 3,5 μήνες ετησίως σε 1,5 μήνα ,δηλαδή στον μήνα Αύγουστο(όπως γίνεται στις περισσότερες ευνομούμενες χώρες) και σε 7 μέρες την περίοδο εορτών Χριστουγέννων και 7 μέρες την περίοδο εορτών Πάσχα(τώρα υπολειτουργούν τα δικαστήρια 2,5 μήνες το καλοκαίρι ,15 μέρες την περίοδο εορτών των Χριστουγέννων και 15 μέρες την περίοδο του Πάσχα). Η πρόταση θεωρήθηκε εξαιρετική και ρηξικέλευθη γιατί η υλοποίησή της δεν έχει οικονομικό κόστος ενώ θα βελτίωνε την κατάσταση θεαματικά αλλά λόγω «γνωστών» αντιδράσεων δεν υλοποιήθηκε παρά το γεγονός ότι ακόμα και στις γειτονικές μας χώρες τα δικαστήρια κλείνουν μόνο ένα μήνα το χρόνο.

Β.- Την ανακατανομή των οργανικών θέσεων δικαστών και δικαστικών υπαλλήλων στα δικαστήρια της χώρας ανάλογα με τον πληθυσμό της περιοχής και τον αριθμό των υποθέσεων που εκδικάζονται σε κάθε δικαστήριο( σήμερα σε ομοιόβαθμα δικαστήρια παρατηρείται το φαινόμενο στο ένα Πρωτοδικείο ο δικαστής που υπηρετεί να εκδίδει 60 αποφάσεις το χρόνο ενώ σε άλλο εκδίδει 240) για να υπάρξει απονομή δικαιοσύνης τουλάχιστον με τους ίδιους ρυθμούς σε όλη τη χώρα …

Γ.- την εξασφάλιση της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής για πλήρη μηχανογράφηση δικαστικών υπηρεσιών, την μαγνητοφώνηση των πρακτικών κλπ.

Δ.- Επισημαίνω ότι κατά την σύνταξη και ψήφιση νόμων πρέπει να λαμβάνουμε υπ΄ όψιν και τη νοοτροπία του λαού στον οποίο θα εφαρμοσθούν οι νόμοι. Το λέω αυτό για να μην ελπίζουν οι υπεύθυνοι ότι με την εισαγωγή του θεσμού της διαμεσολάβησης θα λυθεί το πρόβλημα(στην Θεσσαλονίκη έχουν πιστοποιηθεί εκατοντάδες διαμεσολαβητές καταβάλλοντας σε περίοδο κρίσης ποσό περίπου 2.000-3.000 ΕΥΡΩ για παρακολούθηση ολιγοήμερων εκπαιδευτικών σεμιναρίων, αλλά από ότι γνωρίζω υπήρξαν μόνο 2-3 υποθέσεις για επίλυση με διαμεσολάβηση) . Υπενθυμίζω ότι ο Μ. Σταθόπουλος ως υπουργός Δικαιοσύνης πριν χρόνια είχε καθιερώσει με το άρθρο 214Α του Κ.Πολ.Δικ.τον θεσμό της εξώδικης συμβιβαστικής επίλυσης διαφορών σε σοβαρές υποθέσεις αλλά τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά λόγω ψυχολογίας του Ελληνικού λαού που θέλει λύση της διαφοράς με δικαστική απόφαση.. Ενδεικτικά υπενθυμίζω ότι το Αγγλοσαξωνικό δίκαιο επιβάλλει πριν την συζήτηση μιας υπόθεσης να γίνεται τρεις φορές από δικαστή προσπάθεια συμβιβαστικής επίλυσης διαφοράς..Στην Αγγλία λύνεται με συμβιβασμό περίπου το 85% των διαφορών αλλά στην Κύπρο (που έχουν το ίδιο σύστημα αλλά και… Ελληνική νοοτροπία) πολύ μικρότερο ποσοστό. 

Για να υπάρξει λύση στο πρόβλημα πρέπει να υπάρχει θάρρος λήψης και υλοποίησης αποφάσεων, να υπάρχει συνείδηση ότι απευθύνονται σε συγκεκριμένο λαό με συγκεκριμένη ψυχολογία κι΄ ότι η ταχύτητα δεν πρέπει να αποβαίνει εις βάρος της ποιότητας ( γι΄ αυτό π.χ ήταν λάθος η καθιέρωση Μονομελών Δικαστηρίων κακουργημάτων ) και προαπαιτούμενο όλων η εξασφάλιση της αναγκαίας υλικοτεχνικής υποδομής. 

O Δημήτρης Γαρούφας είναι Δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Δημοκρατία

Τέλος του παραμυθιού...

Ο Θουκυδίδης στην ιστορία του πελοποννησιακού πολέμου περιγράφοντας πώς και γιατί παραδόθηκε η αρχαία Αμφίπολη στο Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα γράφει (σε μετ. Ε. Βενιζέλου) ότι «οι άνθρωποι συνηθίζουν να εμπιστεύονται εις την απερίσκεπτον ελπίδα εκείνο που επιθυμούν και να αποκρούουν δι' αυθαιρέτου συλλογισμού εκείνο που αποστέργουν».

Αυτή η ρήση επαληθεύτηκε πλήρως με τους Ελληνες πολιτικούς μετά το 1974 κι έτσι με λίγες εξαιρέσεις έζησαν για δεκαετίες σαν ήρωες παραμυθιού: δανείζονταν από το εξωτερικό για να προσλαμβάνουν περισσότερους υπαλλήλους στο δημόσιο τομέα κι αντί να αξιοποιήσουν τα προγράμματα της ΕΟΚ (μετέπειτα ΕΕ) για έργα υποδομής και παραγωγικές επενδύσεις φρόντιζαν να εκμαυλίζουν τους πολίτες με επιδόματα του τύπου «έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» για να ζουν όλοι καλά, κι αυτοί καλύτερα όπως στα παραμύθια, με τη διαφορά ότι στο μεγάλο παραμύθι της μεταπολίτευσης ο κακός δράκος τρώει την πριγκίπισσα.

Για το κατάντημα της χώρας φταίνε κάποιοι ηγέτες μας που αποδείχθηκαν κατώτεροι των περιστάσεων (αλλά φταίμε κι εμείς που τους επιλέγαμε) γιατί παρέλαβαν μια Ελλάδα σε ανάπτυξη και την οδήγησαν στη χρεοκοπία. Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού διαπιστώνουμε ότι η Ελλάδα είναι καταχρεωμένη κι ότι σαν κράτος συμπεριφερθήκαμε σαν αυτούς που παίρνανε δάνειο για να πάνε διακοπές.

Το μυστικό της υπερχρέωσης ο πολιτικός κόσμος το κρατούσε σαν επτασφράγιστο μυστικό μέχρι το 2009 κι όταν ήρθε η ώρα της αποκάλυψης, αντί να συνέλθουν, οι πολιτικοί μας και λειτουργώντας ηγετικά να συζητήσουν και να συμφωνήσουν σε υλοποίηση προγράμματος σωτηρίας συνέχισαν να συμπεριφέρονται όπως πριν, γι' αυτό και μετά από 5 χρόνια μνημονίων εξακολουθούμε να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο.

Μπορεί στις αρχαίες τραγωδίες να υπήρχαν οι «από μηχανής θεοί» που έδιναν τη λύση αλλά στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν και τα σπασμένα τα πληρώνει σήμερα ο απλός πολίτης (και θα τα πληρώνουν κι αυτοί που δε γεννήθηκαν ακόμη) που ζει ωμά την πραγματικότητα βιώνοντας καταστάσεις που θυμίζουν τα χρόνια του κομμουνισμού στις ανατολικές χώρες. Πληρώνοντας το λογαριασμό οφείλουμε τουλάχιστον να κάνουμε αυτοκριτική γιατί δεν επιλέγαμε εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο με κριτήριο τις ικανότητες και το ήθος αλλά αυτούς που επέλεγαν για μας 3 - 4 πολιτικά τζάκια και η οικονομική ολιγαρχία, ανθρώπους ανεπάγγελτους και πρόσωπα του Life style, νομιμοποιώντας έτσι ένα σύστημα που απέκλειε τους ικανούς για να μπορούν να εκλέγονται οι εύκολα ελεγχόμενοι ανίκανοι συγγενείς ισχυρών, ενώ οδηγούσαμε στο περιθώριο όσους τολμούσαν να πουν την αλήθεια ή να προστατεύσουν το δημόσιο συμφέρον.

Δεν έχει νόημα να πούμε περισσότερα γιατί η θλιβερή πραγματικότητα ξεπερνά κάθε φαντασία ενώ ακόμα και τώρα ο πολιτικός κόσμος δε λειτουργεί ηγετικά με την έννοια συμμετοχής στις θυσίες των πολιτών κι ενδεικτικά αναφέρω ότι ενώ ο μικροεπαγγελματίας φορολογείται με 26% από το πρώτο ευρώ για τους εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο οι συνολικές τους αποδοχές είναι αφορολόγητες σε ποσοστό 75% ίσως γιατί στα παραμύθια οι άρχοντες πάντα περνούσαν καλύτερα.

Τώρα τέλειωσε το παραμύθι κι έρχονται πολύ δύσκολες μέρες με σκληρά μέτρα λιτότητας ως επίλογος της μεταπολίτευσης. Δεν περιμένουμε να κάνουν αυτοκριτική οι ηγέτες μας με ευρεία έννοια για τα τραγικά τους λάθη που κατέστρεψαν τη χώρα αλλά ελπίζουμε οι πολίτες να αλλάξουν νοοτροπία και να αρχίσουν πλέον να λειτουργούν ως ενεργοί πολίτες θεωρώντας προσωπική τους υπόθεση ό,τι γίνεται στη δημόσια ζωή και βοηθώντας υγιείς δυνάμεις να βγουν στο προσκήνιο. Αν αυτό γίνει μακροχρόνια, υπάρχει ελπίδα για τη χώρα.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Aγγελιοφόρος

Το παράδειγμα της ηγεσίας

Σε περιόδους κρίσης μιας χώρας η ηγεσία της μπορεί να βοηθήσει για τη σωτηρία της λειτουργώντας ηγετικά με το παράδειγμά της. Μπορεί να συνεγείρει το λαό και να δημιουργήσει πνεύμα αλληλεγγύης, υπομονής, ψυχικής ανάτασης, πίστης και ελπίδας αλλά δυστυχώς σήμερα που η χώρα μας βιώνει δεινή πολλαπλή κρίση , ο πολιτικός κόσμος δίνει την εντύπωση ότι έχει παραιτηθεί από τον ηγετικό ρόλο στέλνοντας λάθος μηνύματα στους πολίτες.

Αυτό το παράπονο υπάρχει σε όλους τους πολίτες και εκφράστηκε δημόσια πριν δυο χρόνια κι από εκπροσώπους δικαστικών ενώσεων που άφησαν να εννοηθεί ότι παραπονούνται και καταγγέλλουν τη συμπεριφορά της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας διότι επέβαλλαν βάρβαρες περικοπές στις αποδοχές όλων των Ελλήνων πολιτών πλην των δικών τους.

Τα ανέφερα όλα αυτά για να επισημάνω για πολλοστή φορά ότι ο πολιτικός κόσμος, πέραν του ότι με την ρουσφετολογική και ανεύθυνη συμπεριφορά του οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, δυστυχώς και τώρα δεν κάνει αυτά που πρέπει για να ξεφύγουμε από την κρίση και κυρίως δεν λειτουργεί ηγετικά, δεν συμμετέχει εμφανώς στις θυσίες, κι΄ έτσι την στιγμή που επέβαλλε θυσίες και άγρια φορολογία σε όλους, φρόντιζε ώστε το 75% των κάθε μορφής αποδοχών των Βουλευτών να είναι αφορολόγητες… ενώ εκατοντάδες η χιλιάδες πρώην Βουλευτές και Δήμαρχοι λαμβάνουν ακόμα διπλή σύνταξη.

Οι πολιτικοί μας θα έπρεπε μελετώντας την ιστορία να σταθούν στο παράδειγμα του Σπαρτιάτη στρατηγού Βρασίδα ο οποίος στην αρχαία Αμφίπολη το 422 π.χ. όταν ήρθαν να την επανακαταλάβουν οι Αθηναίοι διάλεξε 150 Σπαρτιάτες και μπαίνοντας επικεφαλής νίκησε χιλιάδες Αθηναίους γιατί όπως γράφει ο Θουκυδίδης τους συνήγειρε λέγοντας τους : « Θα αποδείξω ότι δεν είμαι καλύτερος εις το να προτρέπω άλλους παρ΄ ότι είμαι εις το να θέτω εις εφαρμογήν ο ίδιος τας προτροπάς μου..».

Ο Βρασίδας με 150 Σπαρτιάτες νίκησε κυρίως γιατί δεν απέφυγε τον κίνδυνο, μπήκε μπροστά ο ίδιος…ενώ σήμερα οι πολιτικοί μας προτρέπουν και υποχρεώνουν τους πολίτες σε θυσίες από τις οποίες όμως εξαιρούν τον εαυτό τους…με συνέπεια να μην μπορούν να λειτουργήσουν ηγετικά, απαξιωμένοι στην συνείδηση των πολιτών.

Το πολιτικό σκηνικό είναι «κινούμενη άμμος» γιατί δεν υπάρχουν σταθερές, γιατί η ηγεσία απαξιώνεται καθημερινά στη συνείδηση των πολιτών. Αυτή η ηγεσία με ευρεία έννοια πρέπει να ξεφύγει από τα στερεότυπα και να θυμάται ότι για να υπάρχει ελπίδα ανάπτυξης στη χώρα αντί δυσβάστακτων φόρων είναι προτιμότερο να γίνει περιστολή δαπανών του δημοσίου κι αντί εξοντωτικής φορολογίας στον ιδιωτικό τομέα να δημιουργηθούν συνθήκες και κίνητρα για προσέλκυση καινοτόμων επενδύσεων, για αύξηση τουριστικού ρεύματος, για αξιοποίηση ορυκτού πλούτου, για πραγματική παραγωγή στον αγροτικό τομέα με εξαγωγικό χαρακτήρα. Αν δεν γίνουν αυτά σε λίγο καιρό πάλι θα χρειαζόμαστε νέα δάνεια γιατί δεν θα υπάρχει ανάπτυξη με αύξηση του ΑΕΠ και δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Τελειώνοντας επισημαίνω για πολλοστή φορά ότι σε αυτή την δύσκολη περίοδο η ηγεσία πρέπει να λειτουργεί καθημερινά ως «λυχνία επί όρους κειμένη»…Φυσικά δεν θα σωθεί η χώρα αν κοπούν κάποια προνόμια Βουλευτών η μελών της εκτελεστικής εξουσίας αλλά η εκτελεστική και νομοθετική εξουσία πρέπει να αποδείξουν ότι πήραν το μήνυμα, ότι για να δοθεί ο τόνος λιτότητας οι Βουλευτές πρέπει να μειωθούν στους 200,να μην απασχολούν 4-5 δημοσίου υπαλλήλους ο καθένας τους ως συνεργάτες, και αστυνομικούς που εκτελούν χρέη οδηγού και κυρίως να φορολογούνται κι αυτοί όπως οι άλλοι πολίτες. Είναι ντροπή το Ελληνικό κοινοβούλιο να έχει διπλάσιους υπαλλήλους από ότι το Γερμανικό και είναι ντροπή ο περιπτεράς η ο νέος δικηγόρος να πληρώνει φόρο από το πρώτο ΕΥΡΩ αλλά ο εκπρόσωπός μας στο κοινοβούλιο να έχει συνολικές αποδοχές 8.500 ΕΥΡΩ μηνιαίως αφορολόγητες σε ποσοστό περίπου 75%.

*Ο κ. Γαρούφας είναι δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης

Karfitsa