Μήνας ανεκπλήρωτων υποσχέσεων

Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας της Θεσσαλονίκης, ταυτισμένος με τη ΔΕΘ, που παλιότερα ήταν το μεγάλο πανηγύρι της Θεσσαλονίκης, μια γιορτή που συνάρπαζε τις παιδικές καρδιές, τότε που πραγματικά ήταν Διεθνής Εκθεση με επίσημη και ουσιαστική συμμετοχή δεκάδων ξένων κρατών.

Τις μέρες των εγκαινίων η Θεσσαλονίκη ήταν το επίκεντρο της χώρας, γιατί από εδώ ο εκάστοτε πρωθυπουργός έδινε το στίγμα της πορείας για το μέλλον, ενώ πάντα οι πρωθυπουργοί έψαχναν κάτι να πουν και για τη Θεσσαλονίκη και μετά το 1990 για το ρόλο της στα Βαλκάνια (μετά το άνοιγμα των συνόρων που ακολούθησε την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων) κι έτσι ακούσαμε κατ΄ επανάληψη υποσχέσεις πως τάχα θα μεταβαλλόταν σε «Μητρόπολη των Βαλκανίων»... αλλά στην πράξη δεν έκαναν τίποτε για να γίνει πράξη η υπόσχεση.

Οι υποσχέσεις του Σεπτέμβρη μάλλον ξεχνιούνταν την επόμενη μέρα, γι' αυτό τον επόμενο Σεπτέμβρη ξανακούγαμε τα ίδια, για έργα που δεν άρχιζαν ποτέ ή, αν άρχιζαν, εξελίσσονταν σαν το «γεφύρι της Αρτας», γιατί από την κεντρική εξουσία δεν υπήρχε βούληση για κάτι περισσότερο. Οι εξ Αθηνών αξιωματούχοι (δυστυχώς, κάποιοι με καταγωγή από Θεσσαλονίκη) μας «δούλευαν» μιλώντας για την «όμορφη νύμφη του Θερμαϊκού», την τάχα «συμπρωτεύουσα», την «ερωτική Θεσσαλονίκη». Και κάθε χρόνο οι κάθε λογής εκπρόσωποι της πόλης παρακολουθούν (με κάποιες εξαιρέσεις) σκύβοντας μοιρολατρικά το κεφάλι και ακούγοντας για πολλοστή φορά για «τη σύντομη ολοκλήρωση και επέκταση του μετρό» (που έπρεπε να λειτουργεί εδώ και 2 χρόνια…), για τη «ζώνη καινοτομίας», για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ...

Ολα αυτά τα χρόνια, που η πόλη «χόρταινε» με υποσχέσεις, εντεινόταν η αποβιομηχάνιση της Θεσσαλονίκης και η ανεργία έφτανε στα ύψη... Ακόμη και κάποια έργα που έγιναν, έγιναν με καθυστέρηση που ναρκοθετούσε την επιτυχή λειτουργία (π.χ. Διεθνές Πανεπιστήμιο), ενώ ακόμη δεν έχουν ολοκληρωθεί οι κάθετοι οδικοί άξονες που θα συνδέουν τη Θεσσαλονίκη με Σόφια, Σκόπια, Τίρανα και μπορούν να αναζωογονήσουν την πόλη.

Γι' αυτήν την κατάσταση φταίει πρωτίστως η κεντρική εξουσία αλλά και η υποτακτική στάση των εκπροσώπων της τοπικής εξουσίας. Ενδεικτικά, για τη νοοτροπία κάποιων τοπικών φορέων θα αναφέρω ξανά κάτι που έζησα ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Για χρόνια αγωνιζόμασταν να γίνει αποκέντρωση της Αθλητικής Δικαιοσύνης με λειτουργία αθλητικού δικαστηρίου στη Θεσσαλονίκη. Σε συνεργασία με τον τότε υφυπουργό Αθλητισμού κ. Ορφανό πετύχαμε νομοθετικά την ίδρυσή του και εγκαινιάστηκε αρχές Φεβρουαρίου 2006. Με τη λειτουργία του επιτυγχανόταν αποκέντρωση, αναδεικνυόταν ο μητροπολιτικός ρόλος της Θεσσαλονίκης (είχε αρμοδιότητα για Μακεδονία, Θράκη, Ηπειρο, Θεσσαλία) αλλά τον Αύγουστο του 2006, έπειτα από 6μηνη επιτυχή λειτουργία, η ΕΠΟ «ετσιθελικά» το κατήργησε, αγνοώντας το νόμο και το Κοινοβούλιο που τον ψήφισε. Οταν ζητήσαμε από τους αθλητικούς φορείς της πόλης να συμπαραταχθούν μαζί μας σε κινήσεις διαμαρτυρίας, με λίγες εξαιρέσεις, οι διοικούντες τις ΠΑΕ της πόλης και τα αθλητικά σωματεία «περιέργως σιώπησαν»…

Αυτήν τη μίζερη νοοτροπία και μοιρολατρία φορέων ή εκπροσώπων της πόλης, που συμπεριφέρονται σαν νικημένοι πριν αρχίσει ο αγώνας, τη θέλει η κεντρική εξουσία και συνήθως ανθρώπους αυτής της νοοτροπίας αναζητά ως εκπροσώπους ή για στελέχωση οργανισμών της πόλης. Η κατάσταση μπορεί να αλλάξει μόνον αν οι εκπρόσωποι της πόλης αλλάξουν νοοτροπία, μόνον αν οι ανεξάρτητοι φορείς της λειτουργήσουν με όραμα, αν διεκδικούν και πιέζουν την κεντρική εξουσία. Διαφορετικά, κάθε Σεπτέμβρη θα είμαστε θεατές στο ίδιο έργο…

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος

Τα τουρκικά σχέδια για τα Βαλκάνια

Σχεδόν απαρατήρητη πέρασε από τα ελληνικά ΜΜΕ η ανακοίνωση ότι πρωθυπουργός της Τουρκίας γίνεται ο μέχρι τώρα υπουργός Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου, παρότι η εξέλιξη αυτή σηματοδοτεί εξελίξεις που άμεσα επηρεάζουν τη χώρα μας.

Οι θέσεις του Α. Νταβούτογλου για το μέλλον της Τουρκίας και τους στόχους της στην ευρύτερη περιοχή είναι γνωστές κι από τα βιβλία του αλλά κι από ομιλίες του στα ετήσια συνέδρια των Τούρκων διπλωματών. Ενδεικτικά αναφέρω ότι το Δεκέμβριο του 2012 στο ετήσιο συνέδριο Τούρκων διπλωματών που άρχισε στην Αγκυρα και συνεχίσθηκε στην Αδριανούπολη, δίνοντας το στίγμα του προχωρημένου νέου-Οθωμανισμού, ο Α. Νταβούτογλου στην εναρκτήρια ομιλία του τόνισε ότι οι πολιτικές που θα εφαρμόσει στο μέλλον η Τουρκία, μέχρι το 2023, στοχεύουν στην ενοποίηση του χώρου των Βαλκανίων, του Καυκάσου, της Κεντρικής Ασίας κλπ. που θα γίνει, όπως είπε, με ειρηνικό τρόπο και θα σημάνει επιστροφή της Τουρκίας στα Βαλκάνια μετά από έναν αιώνα, με βασικά εργαλεία για επίτευξη του στόχου αυτού την οικονομία, την ιστορία, τον πολιτισμό.

Για την επίτευξη του στόχου αυτού χρησιμοποιούνται και οι μουσουλμανικές μειονότητες που υπάρχουν σε βαλκανικές χώρες και επιδιώκεται η δημιουργία στο απώτερο μέλλον μιας «κοινοπολιτείας» των χωρών που ήταν τμήματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την Τουρκία να λειτουργεί ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η με συμβολικό τίμημα παραχώρηση σε τηλεοπτικά κανάλια βαλκανικών χωρών (τον Ιανουάριο του 2011 το αυστριακό περιοδικό «Der Standard» ανέφερε ότι παίζονταν σε βαλκανικά τηλεοπτικά κανάλια 70 τουρκικά σίριαλ, που συνήθως παρουσιάζουν μια εξιδανικευμένη εικόνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Τουρκίας).

Ενδεικτικά τα ανέφερα αυτά γιατί υπάρχει πλέον ορατό τουρκικό σχέδιο που μεταξύ άλλων στοχεύει σε συγκυριαρχία στο Αιγαίο, σε πλήρη έλεγχο της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη και σε σταδιακή αδρανοποίηση της ελληνικής κοινής γνώμης.

Θέλω να ελπίζω (αμφιβάλλω βέβαια) ότι κάποιοι από τους ασκούντες εξουσία παρακολουθούν τις εξελίξεις και ότι θα υπάρχει κάποια εθνική στρατηγική (πάντως μη ορατή) που θα λειτουργεί αποτρεπτικά στους τουρκικούς σχεδιασμούς και θα υπηρετεί πολιτική θωράκισης του εθνικού μας χώρου αλλά και αξιοποίησης των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας λόγω συμμετοχής στην ΕΕ. Αμφιβάλλω για την ύπαρξη αυτής της στρατηγικής διότι διατηρώντας τακτική επαφή με τους ελληνικής καταγωγής πληθυσμούς στις βαλκανικές χώρες βλέπω δική μας απουσία αλλά και αδρά χρηματοδοτούμενη και αποτελεσματική τουρκική παρουσία.

Με θλίψη τα επισημαίνω όλα αυτά, γιατί η Ελλάδα μετά το 1990 είχε το συγκριτικό πλεονέκτημα στα Βαλκάνια και μπορούσε να είναι ο σημαιοφόρος της ευρωπαϊκής προοπτικής αναβαθμίζοντας και το δικό της ρόλο. Δυστυχώς ο πολιτικός μας κόσμος όχι μόνο δεν αξιοποίησε την ιστορική ευκαιρία αλλά οδήγησε την Ελλάδα στην οικονομική και πολιτική χρεοκοπία περιθωριοποιώντας την ακόμα και στα Βαλκάνια…

Τελειώνοντας επισημαίνω ότι ακόμα και το «σοκ» της οικονομικής κρίσης δεν βοήθησε στην αλλαγή νοοτροπίας του πολιτικού μας κόσμου. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω, με αφορμή την αποκάλυψη του μοναδικού σε παγκόσμιο επίπεδο ταφικού μνημείου στην Αμφίπολη, ότι βλέπουμε ανακοινώσεις πολιτικών για το πόσο βοήθησε ο καθένας… Η αλήθεια είναι ότι όλα τα ποσά που δόθηκαν από όλους για την ανασκαφική έρευνα για το μνημείο όλα αυτά τα χρόνια δεν ξεπερνούν το ποσό των 350.000 ευρώ. Ξεχνούν να αναφέρουν ότι φέτος οι ανασκαφές ξεκίνησαν τέλη Ιουνίου 2014 (ενώ θα μπορούσαν να έχουν ξεκινήσει από Μάρτιο) ελλείψει χρημάτων. Δηλαδή για ένα μνημείο που προκάλεσε παγκόσμια δημοσιότητα και η ύπαρξη του οποίου ενισχύει τα ελληνικά επιχειρήματα σε διεθνές επίπεδο και θα αυξήσει θεαματικά τον τουρισμό, η Ελλάδα χρηματοδοτούσε την ανασκαφή με το σταγονόμετρο και σε κάποιο σημείο, για να μη σταματήσει, χρειάστηκε να δώσει χρήματα ο δήμος Αμφίπολης.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ

δικηγόρου, πρώην προέδρου ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος

Το μήνυμα της Αμφίπολης

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αμφίπολη, ένα μικρό πανέμορφο χωριό κτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας Αμφίπολης... Στο δημοτικό σχολείο (δίπλα στην αρχαία ακρόπολη) συνήθως παίζαμε κρυφτό κοντά σε αρχαία μάρμαρα, ενώ τα καλοκαίρια προσπαθούσαμε να εξερευνήσουμε υπόγειες στοές ή σκαρφαλώναμε στο βυζαντινό πύργο.

Μεγαλώσαμε με θρύλους και παραδόσεις για αρχαίους βασιλείς και ήρωες και για τον «τρανό βασιλιά ή άρχοντα» που έπρεπε να είναι θαμμένος στον «Καστά» σε λόφο που έμοιαζε τεχνητός, ενώ στα χωράφια το αλέτρι έσπαγε συχνά από τις πολλές αρχαίες πέτρες. Οταν στο γυμνάσιο ανακαλύψαμε τον Θουκυδίδη, αναγνωρίσαμε τις τοποθεσίες που περιγράφει, τις τοποθεσίες όπου πολέμησε ο Βρασίδας κι ο Κλέων και κάναμε μπάνιο στη θάλασσα νότια του χωριού, δίπλα στην αρχαία Ηιόνα, που πρόλαβε και διέσωσε από τους Σπαρτιάτες ο Θουκυδίδης.

Ως φοιτητής Νομικής δούλεψα δυο καλοκαίρια στις ανασκαφές που έκανε ο αρχαιολόγος Δ. Λαζαρίδης και θυμάμαι πως όταν σκάβαμε στις «Θρακικές Πύλες» του αρχαίου τείχους, από όπου εξόρμησε ο Βρασίδας και νίκησε τους Αθηναίους, μας έδειχνε απέναντι στον «Καστά» το μικρό λόφο και μας έλεγε ότι εκεί πρέπει να είναι ο τάφος της Ρωξάνης. Συζητούσε με τους γέροντες λαμβάνοντας υπόψη και τις παραδόσεις και τα τοπωνύμια που είχαν αρχαίες καταβολές. Ετσι η κορυφή της ακρόπολης που είχε ορατά ερείπια παλαιοχριστιανικής βασιλικής λεγόταν «παλιονεκκλησιά», η τοποθεσία που ήταν τα αρχαία εργαστήρια κεραμικής «κούκλες» και υπήρχε τοποθεσία «σκαλάκια», εκεί που μάλλον βρίσκεται το αρχαίο θέατρο που ακόμα δεν έχει αποκαλυφθεί.

Η Αμφίπολη οφείλει ευγνωμοσύνη στον Δ. Λαζαρίδη, γιατί στα χρόνια της μεταπολίτευσης έγινε γενικός διευθυντής στο υπουργείο Πολιτισμού κι έτσι άρχισε η κατασκευή του Αρχαιολογικού Μουσείου Αμφίπολης που άρχισε να λειτουργεί το 1995 αλλά ο ίδιος δεν πρόλαβε –λόγω πρόωρου θανάτου- να ολοκληρώσει το έργο του.

Σήμερα συνεχίζει το έργο του η συνεργάτιδά του από τα φοιτητικά της χρόνια Κατερίνα Περιστέρη, που κάνοντας τομή στο λόφο «Καστά» από τα πλάγια πέτυχε τον κυκλικό περίβολο του ταφικού μνημείου που είναι μοναδικό στην Ευρώπη. Εχει περίβολο 500 μέτρα, ύψος 3 μ. κι επένδυση λευκού θασίτικου μαρμάρου. Η Κ. Περιστέρη θα μείνει στην ιστορία με την αποκάλυψη του μοναδικού ταφικού μνημείου, ανεξάρτητα με το ποιος έχει ταφεί εκεί, και το όνομά της θα ταυτιστεί με την Αμφίπολη.

Δε θα μπω στη σεναριολογία για το ποιος έχει ταφεί εκεί, γιατί ούτως ή άλλως είναι μοναδικό μνημείο παγκόσμιας εμβέλειας που η αποκάλυψή του σηματοδοτεί πολλά για τον ελληνισμό αλλά και την ανθρωπότητα. Πρώτα πρώτα ισχυροποιείται το φρόνημα και στέλνεται αποστομωτικό μήνυμα στα πέρατα της γης ότι στη μακεδονική γη η παρουσία του ελληνισμού είναι διαχρονική. Για το πώς τα μνημεία «επιδρούν» ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι στη διάρκεια της κατοχής (1941-1944) η Αμφίπολη ανήκε στην περιοχή που έδωσαν οι Γερμανοί στους Βουλγάρους, οι οποίοι πίεζαν τους κατοίκους, υποσχόμενοι οφέλη, να δηλώσουν Βούλγαροι, μα οι κάτοικοι απάντησαν στο Βούλγαρο αξιωματικό, που τους μιλούσε «για την ένδοξη Βουλγαρία», δείχνοντας τα αρχαία ερείπια: «Τα ονόματα και οι επιγραφές στα μάρμαρα είναι ελληνικά κι Ελληνες ήμασταν και θα είμαστε πάντα...». Επίσης η αποκάλυψη του μνημείου στην Αμφίπολη έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί ήταν η πόλη από όπου έγινε η μεγάλη εξόρμηση του Μ. Αλεξάνδρου, η πόλη όπου έδρευε το ναυτικό του με τον Νέαρχο, η πόλη που σε δεδομένη χρονική στιγμή εξέφρασε την εξόρμηση του ελληνισμού (με επικεφαλής τους Μακεδόνες) προς ανοιχτούς ορίζοντες.

Τέλος, η αποκάλυψη ενός τέτοιου μνημείου δίνει τη δυνατότητα πολλαπλής ωφέλειας για τη χώρα μας, με την έννοια ότι θα αυξήσει σημαντικά τον τουρισμό και θα δημιουργήσει διεθνώς συμπάθειες για τον ελληνισμό. Η μακεδονική γη της Αμφίπολης στέλνει διαχρονικό μήνυμα ελληνισμού, αλλά και μήνυμα αναγκαιότητας αναγέννησής του με βάση τις αρχές του οικουμενικού ελληνισμού.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος

Ο επίλογος της μεταπολίτευσης

Αν κάποιος μελετήσει την ελληνική ιστορία από το 1821, θα δει ότι υπήρξαν γεγονότα με μηνύματα μεγαλείου, αλλά αυτά αποτελούσαν στιγμές μόνο στην ιστορική διαδρομή. Ετσι θα δούμε ότι ουσιαστικά η οργάνωση νεοελληνικού κράτους με δημοκρατικούς θεσμούς, αποτελεσματικό κρατικό μηχανισμό και εξωτερική πολιτική επετεύχθη μέσα στη διετία 1910-1912, που με πρωθυπουργό τον Ελ. Βενιζέλο η χώρα εκσυγχρονίστηκε και κατάφερε, πέρα από τον διπλασιασμό της, την οργάνωση και λειτουργία σύγχρονου κράτους. Ακολούθησε ο διχασμός με καταστρεπτικά αποτελέσματα, δικτατορίες, το έπος του 1940, κατοχή και εμφύλιος που όχι μόνο δίχασε την ελληνική κοινωνία αλλά τα αποτελέσματά του επηρέασαν τις εξελίξεις μέχρι το 1974.

Το 1974 ο Κ. Καραμανλής ήλθε ως παράκλητος και μπορούσε να αναμορφώσει την ελληνική πολιτική ζωή δημιουργώντας προϋποθέσεις νέας εποχής. Προσέφερε τότε μέγιστο έργο, γιατί έκλεισε το κεφάλαιο του εμφυλίου, θεσπίστηκε δημοκρατικό Σύνταγμα και άρχισε περίοδος πραγματικών πολιτικών ελευθεριών... αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε εμβάθυνση των θεσμών. Κι έτσι αντί ανανέωσης της πολιτικής ζωής, «συνταξιοδοτήθηκαν» οι πατέρες και ως δήθεν ανανέωση χρησιμοποιήθηκαν οι γόνοι (χειρότερης νοοτροπίας), ενώ δεν καθιερώθηκε ουσιαστική δημοκρατική οργάνωση κομμάτων και αξιοκρατική στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Ενδεικτικά υπενθυμίζω ότι με εισήγηση συμβούλου του, με μονοκονδυλιά, διαγράφηκε από την τότε ΝΔ μια στελεχιακή ομάδα (αποκληθείσα «κίνηση Βόλβης») γιατί ζητούσε «δημοκρατική οργάνωση κομμάτων και αξιοκρατία με κατάργηση της οικογενειοκρατίας». Ηταν μέγιστο επίτευγμα η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, αλλά θα υπήρχαν καλύτερα αποτελέσματα αν είχαμε ταυτόχρονα εμβάθυνση θεσμών στη χώρα.

Το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου έφερε μεν στο προσκήνιο «εαμογενείς» δυνάμεις που βρίσκονταν για δεκαετίες στο περιθώριο και συνετέλεσε να οργανωθούν μαζικά τα πολιτικά κόμματα, αλλά χωρίς βάθος, καθιερώνοντας έναν πρωτοφανή λαϊκισμό με καταστρεπτικά αποτελέσματα για τη χώρα μακροπρόθεσμα - παρότι υπήρξαν και πρωτοβουλίες στελεχών του (δημιουργία ΑΣΕΠ, ΕΣΥ, ΚΕΠ κ.λπ.) θετικές - ενώ την περίοδο των επιγόνων του είχαμε έξαρση διαφθοράς.

Επιγραμματικά μπορούμε να πούμε ότι ο ιστορικός του μέλλοντος αποτιμώντας την περίοδο μετά το 1974 θα επισημάνει το δημοκρατικό Σύνταγμα και την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος αλλά θα σταθεί και στα καταστρεπτικά αποτελέσματα του ανεύθυνου πολιτικού λόγου, της έλλειψης οράματος και της υπερχρέωσης της χώρας. Για αυτήν την περίοδο ο πανεπιστημιακός Β. Φίλιας στο βιβλίο του «Τα αξέχαστα και τα λησμονημένα» γράφει χαρακτηριστικά ότι «ποτέ στο παρελθόν -με εξαίρεση ίσως την περίοδο Βούλγαρη (του επιλεγόμενου Τσουμπέ), η ζωή του τόπου δεν είχε φτάσει σ΄ αυτό το σημείο κατάπτωσης... και κατάρρευσης όλων των διαχρονικών αξιών, που δίνουν το υπόβαθρο σε μια κοινωνία να λειτουργεί συγκροτημένα και να μην αποσυντίθεται».

Η νοοτροπία της μεταπολίτευσης επιζεί ακόμη, στη χειρότερη μορφή της, με έκπτωση του πολιτικού λόγου και την πλειονότητα των πολιτικών χωρίς όραμα να αρκούνται στη διαχείριση της εξουσίας, ενώ το υποβαθμισμένο Κοινοβούλιο ψηφίζει συχνά δυστυχώς και «φωτογραφικές» τροπολογίες που δεν το τιμούν.

Γεννάται το ερώτημα αν θα μπορούσε η σημερινή περίοδος να αποτελέσει αφετηρία εξελίξεων-μεταρρυθμίσεων που θα δημιουργήσουν νέα προοπτική για τη χώρα. Η απάντηση είναι ότι θα μπορούσε να γραφεί ο επίλογος της μεταπολίτευσης, αν γινόταν τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση, που θα έδινε ουσιαστικό περιεχόμενο στους θεσμούς, αν θεσπίζονταν και λειτουργούσαν ουσιαστικά θεσμοί διαφάνειας κι αξιοκρατίας, αν το πολιτικό σύστημα παραμέριζε την οικογενειοκρατία, αν οι πολίτες λειτουργούσαν ως ενεργοί. Δυστυχώς για όλα αυτά αντιδρούν κατεστημένα συμφέροντα και μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου, που αγωνίζεται να παρατείνει το αρρωστημένο κλίμα της μεταπολίτευσης με τελματωμένη τη χώρα... Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω ότι σχεδόν όλες οι πολιτικές δυνάμεις που στο παρελθόν μιλούσαν για αναγκαιότητα τολμηρής συνταγματικής αναθεώρησης, μάλλον έχουν ξεχάσει ότι η σχετική διαδικασία θα μπορούσε να έχει αρχίσει από το Μάιο του 2013…

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος