Συγκάλυψη σκανδάλων καταγγέλλει ο πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Δημήτρης Γαρούφας στον Σπύρο Χαριτάτο
Alpha 989

Λάθος μήνυμα στην κοινωνία

Πριν από μερικές μέρες κατατέθηκε στη Βουλή τροπολογία που έγινε δεκτή από τον αρμόδιο υπουργό, σύμφωνα με την οποία δήμαρχοι, πρώην νομάρχες, περιφερειάρχες κ.λπ., αν συνάπτουν συμβάσεις έργου για κάποιο συγκεκριμένο έργο και δε γίνει αυτό αλλά γίνει κάποιο «παρεμφερές», δεν έχουν ποινικές ευθύνες.

Η υποβολή και αποδοχή της τροπολογίας ήταν λάθος, γιατί οι «παροικούντες την Ιερουσαλήμ» γνωρίζουν ότι καλύπτει και κάποιες υποθέσεις που εκκρεμούν στη Δικαιοσύνη και θέλω να πιστεύω ότι θα επαληθευτούν οι πληροφορίες ότι η κυβέρνηση θα την αποσύρει.

Το ίδιο λάθος είχε κάνει το Κοινοβούλιό μας πριν από 1-2 χρόνια όταν αποδέχθηκε μια άλλη τροπολογία, σύμφωνα με την οποία τα δώρα σε δημόσιους λειτουργούς όταν γίνονται ως έκφραση ευγνωμοσύνης δε συνεπάγονται ποινικές συνέπειες και ορθά η κυβέρνηση την κατήργησε με νεότερο νόμο, διότι άνοιγε την πόρτα στη γενίκευση του φαινομένου της διαφθοράς. Παρόμοιο λάθος είχε διαπράξει το ελληνικό Κοινοβούλιο και το 1996, όταν έγιναν πλημμελήματα κάποια κακουργήματα κι έτσι μπήκαν στο αρχείο περίπου 900 υποθέσεις κακουργημάτων (αφορούσαν πανεπιστημιακούς και τέκνα επωνύμων) που ήταν έτοιμες για προσδιορισμό στο Εφετείο Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης.

Δε θέλω να επεκταθώ και γνωρίζω ότι και με την απλή αναφορά των περιστατικών δυσαρεστώ κάποιους, αλλά έχω ως αρχή «να μην κάνω ότι δε βλέπω» και αυτήν την αρχή την τήρησα (με μεγάλο προσωπικό κόστος) και με θεσμική ιδιότητα, καταγγέλλοντας έγκαιρα την εξέλιξη κάποιων σκανδάλων που ταλάνισαν την πολιτική ζωή της χώρας.

Το Κοινοβούλιό μας στέλνει λάθος μηνύματα στην κοινωνία, όταν επεμβαίνει και αφαιρεί από τα χέρια της Δικαιοσύνης εκκρεμείς υποθέσεις σε βαθμό κακουργήματος μόνο και μόνο γιατί εμπλέκονται κάποιοι «επώνυμοι» και οδηγεί σε μεγαλύτερη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, γιατί αποδεικνύει ότι υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά κι ότι στα δικαστήρια καταλήγουν συνήθως οι υποθέσεις απλών πολιτών και κάποιων «επωνύμων» που «θυσιάζει» το πολιτικό μας σύστημα.

Οι πολιτικοί μας προσφέρουν στην κοινωνία μόνον αν λειτουργούν ως «λυχνία επί όρους κειμένη», με υψηλό ήθος και αυτοθυσία, δείχνοντας ότι σέβονται και το νόμιμο και το ηθικό. Υπενθυμίζω ότι κατά τον Θουκυδίδη «καλείται το πολίτευμά μας δημοκρατία λόγω του ότι η κυβέρνηση του κράτους ευρίσκεται όχι εις χείρας των ολίγων αλλά των πολλών. Αλλά δια μεν των νόμων ασφαλίζεται εις όλους ισότης δικαιοσύνης διά τα ιδιωτικά των συμφέροντα, ενώ από την έποψιν της κοινής εκτιμήσεως, έκαστος πολίτης προτιμάται εις τα δημόσια αξιώματα όχι διότι ανήκει εις ωρισμένην κοινωνικήν τάξιν αλλά διά την προσωπικήν του αξίαν, εφόσον διακρίνεται εις κάποιον κλάδον» και συνεχίζει λέγοντας: «Εις τον δημόσιον βίον αποφεύγομεν την παρανομίαν, από ευλάβειαν προπάντων προς τας επιταγάς των εκάστοτε αρχόντων και των νόμων, εκείνων ιδίως εξ αυτών, όσοι έχουν τεθεί είτε προς υπεράσπιση των αδικουμένων, είτε μολονότι άγραφοι, φέρουν αναμφισβήτητο όνειδος εις τους παραβάτας των».

Χρήσιμο θα ήταν για τους πολιτικούς μας το βιβλίο του Τζον Κένεντι με τίτλο «Σκιαγραφία των γενναίων», στο οποίο βιογραφεί 8 Αμερικανούς πολιτικούς που χρειάστηκε να πάρουν κάποια γενναία απόφαση κόντρα στο κόμμα τους ή την κοινή γνώμη. Κάποιοι δικαιώθηκαν και κάποιοι όχι, αλλά το θάρρος τους ισχυροποίησε τους δημοκρατικούς θεσμούς δημιουργώντας παράδοση.

Δε θέλω να επεκταθώ αλλά θέλω να επισημάνω ότι διανύουμε μια περίοδο παρακμής στη χώρα μας και γι' αυτό έχουμε και ενίσχυση των άκρων, με απρόβλεπτες συνέπειες για το δημοκρατικό μας πολίτευμα. Η αντιμετώπιση των επικινδύνων άκρων μπορεί να γίνει αποτελεσματικά με πολιτικά επιχειρήματα, κυρίως με τη σωστή λειτουργία των θεσμών. Δυστυχώς τέτοιες τροπολογίες «φωτογραφικές» φιλοτεχνούν εικόνα παρακμής και οδηγούν περισσότερους πολίτες στα άκρα.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην
προέδρου του ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος

Ωρες ευθύνης

Αφορμή για το σημερινό κείμενο ήταν η επίσκεψη στο δικηγορικό μου γραφείο φίλου, πρώην υπουργού, που εκτός από αποτελεσματικότητα και εντιμότητα είχε το θάρρος να λέει και «όχι» όταν χρειαζόταν, ο οποίος επιστρέφοντας από πρόσφατη επίσκεψη στη Βουλή κατηφής μου ανέφερε ότι η εικόνα του Κοινοβουλίου μας δεν είναι η πρέπουσα.

Σαφώς και είναι υποβαθμισμένο το Κοινοβούλιό μας, που λειτουργεί ως άβουλο υποχείριο της εκτελεστικής εξουσίας. Σαφώς και θλίβεται κάποιος όταν βλέπει τους πεζοδρομιακού επιπέδου διαλόγους και συμπεριφορές, αν σκεφτεί μάλιστα ότι από αυτήν την αίθουσα πέρασαν προσωπικότητες του πνεύματος, όπως ο Π. Κανελλόπουλος, ο Κ. Τσάτσος, ο Γ. Κασιμάτης κ.ά. Γι' αυτό το επίπεδο φταίνε διαχρονικά οι ηγεσίες των κομμάτων της μεταπολίτευσης που δεν αναζητούν υποψηφίους ικανούς και με ήθος, αλλά συνήθως αναζητούν πρόσωπα που ξέρουν να σκύβουν το κεφάλι και επιβάλλουν ανεπάγγελτους γόνους (η εκλογή τους εξασφαλίζεται με κατάλληλη σύνθεση ψηφοδελτίων), που «διαπρέπουν» στο «λουλουδοπόλεμο» των νυκτερινών κέντρων, ή με συμπεριφορές που άπτονται του «αστυνομικού δελτίου». Δυστυχώς η παθογένεια της αναξιοκρατίας έκανε μετάσταση και στο συνδικαλιστικό χώρο και την ΤΑ όπου (με εξαιρέσεις βέβαια) αξιόλογοι αποφεύγουν να αναμιχθούν και το κενό καλύπτεται από μετριότητες που αρκούνται στην απλή διαχείριση.

Ο ελληνισμός πέρασε δυσκολότερες μέρες, πολεμικές περιπέτειες, ξεριζωμούς και κατοχές. Ξεπέρασε όλες τις δυσκολίες, γιατί αυτές τις ώρες διαμορφωνόταν κι εβγαινε μπροστά η πραγματική του ηγεσία που είχε όραμα, μπορούσε να συνεγείρει, να δώσει ελπίδα και να δημιουργήσει προοπτική. Στην παρούσα κρίση το επικίνδυνο είναι ότι οι άνθρωποι που θα μπορούσαν να βγουν μπροστά συνεγείροντας το λαό και δημιουργώντας ελπίδα προοπτικής, απογοητευμένοι από την δυσωδία του τέλματος σιωπούν κι αποφεύγουν την ενεργό συμμετοχή. Γι αυτό η χώρα μας δίνει την εικόνα ανθρώπου που πνίγεται στη θάλασσα και προσπαθώντας να διασωθεί χτυπά άτσαλα τα νερά με τα χέρια του.

Ο πρωθυπουργός είναι εργατικός και προσπαθεί, αλλά δεν φτάνει αυτό. Για να αποδώσει η προσπάθεια, θα έπρεπε να συγκεντρώσει γύρω του με αξιοκρατικά κριτήρια τους καλύτερους Ελληνες και κυρίως να προβάλει όραμα προς τον ελληνικό λαό, όραμα προοπτικής που θα συνεγείρει. Είχε αξιοπρόσεκτες προτάσεις για μια τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση, αλλά ενώ αυτή η διαδικασία μπορούσε να έχει αρχίσει από το Μάιο του 2013, δεν έχει αρχίσει ακόμη κι έτσι χάνεται ανεπιστρεπτί πολύτιμος πολιτικός χρόνος για τη χώρα.

Το 2014 είναι κρίσιμη χρονιά για την Ελλάδα και υπό κάποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να είναι χρονιά αντίστροφης πορείας προς την ανάπτυξη. Αλλά για να γίνει αυτό, θα έπρεπε να υπάρχει όραμα και σχέδιο ανάπτυξης με αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας, επιστράτευση του καλύτερου δυναμικού σε αυτήν την προσπάθεια για να είναι αποτελεσματική, θάρρος για λήψη των αναγκαίων αποφάσεων και τέλος άμεση έναρξη της διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος με τολμηρή πρόταση που θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εξυγίανσης και αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού.

Αν κρινόταν μόνον η τύχη προσώπων και κομμάτων, θα λέγαμε ότι είναι μικρό το κακό, αλλά κρίνεται η τύχη της χώρας και γι' αυτό έπρεπε ήδη να έχουν δρομολογηθεί αυτές οι αλλαγές.

Ζούμε κρίσιμες ώρες για το μέλλον του ελληνισμού και οι ώρες αυτές είναι ώρες ευθύνης για όλους μας. Χρέος της εκκωφαντικά απούσης σήμερα πνευματικής ηγεσίας είναι να αφυπνισθεί και να λειτουργήσει ηγετικά, χρέος του απόδημου ελληνισμού να συνδεθεί και να επενδύσει στην πατρίδα, χρέος της Εκκλησίας να βρίσκεται δίπλα στους ανήμπορους και χρέος των πολιτών να βάλουν ψηλά τον πήχη και να αρχίσουν να θεωρούν προσωπική τους υπόθεση ό,τι γίνεται στη χώρα, αναζητώντας ως εκπροσώπους ανθρώπους με ικανότητες και ήθος. Ολοι μας οφείλουμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας κι όπως έλεγε ο Γ. Σεφέρης: «Λίγο ακόμα, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα...».

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην
προέδρου του ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος

Οι στηρίξεις και τα «χρίσματα» των κομμάτων

Παρακολουθούμε καθημερινά ανακοινώσεις κομμάτων σχετικά με τα «χρίσματα» που δίνουν σε συγκεκριμένους υποψηφίους εν όψει των εκλογών στους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας. Από τις συζητήσεις και τις δημοσιογραφικές πληροφορίες προκύπτει ότι μάλλον δεν αναζητούν τους ικανότερους, αλλά με δημοσκοπικές μετρήσεις αναζητούν τους δημοφιλέστερους, για να μπορούν μετά να πανηγυρίζουν ότι εξέλεξαν δήμαρχο ή περιφερειάρχη.

Προκαταβολικά επισημαίνω ότι τα κόμματα είναι θεσμοί του δημοκρατικού πολιτεύματος και μέσα από αυτά εκφράζεται, και φυσικό είναι να θέλουν να έχουν λόγο για την τοπική αυτοδιοίκηση και το συνδικαλισμό, τα βάθρα της δημοκρατίας, όπως αρέσκονται να τα αποκαλούν.

Θεωρητικά θα μπορούσε η ανάμειξη των κομμάτων να περιορίζεται στην αναζήτηση ατόμων με ικανότητες και ήθος, που θα μπορούσαν να προσφέρουν, και στην αποθάρρυνσηάκαιρων φιλοδοξιών ή ατόμων αμφιβόλου ήθους. Αυτό θα μπορούσε να γίνεται στους μεγάλους δήμους και τις περιφέρειες, όπου δεν υπάρχει άμεση επαφή πολιτών και υποψηφίων ούτε γνώση προσώπων και καταστάσεων. Είναι εγκληματικό λάθος να δίνονται «χρίσματα» σε υποψηφίους μικρών δήμων, όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους και δεν έχουν ανάγκη να τους πουν τα κόμματα ποιον να ψηφίσουν και εξίσου λάθος είναι τα «χρίσματα» σε συνδικαλιστικούς ή επιστημονικούς φορείς. Πρέπει να επισημάνουμε βέβαια ότι θεωρητικά η κομματική στήριξη δε σημαίνει και ποδηγέτηση και η ανεξαρτησία είναι και θέμα προσωπικότητας και ηθικού αναστήματος κάθε αιρετού στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ή το συνδικαλισμό.

Αυτά θεωρητικά, γιατί στην πράξη, δυστυχώς, τα κόμματα δεν αναζητούν υποψηφίους με βάση το ήθος και τη δυνατότητα προσφοράς αλλά συνήθως (με κάποιες εξαιρέσεις) με κριτήρια δημοφιλίας και κομματικής πειθαρχίας, γι' αυτό και έχουμε, μετά την εκλογή, αρκετές περιπτώσεις διαφθοράς. Συνήθως αναζητούν υποψηφίους «ελεγχόμενους», που να κάνουν ότι δε βλέπουν κάποια πράγματα και να μη συγκρούονται με το κόμμα, όταν βρίσκεται στην εξουσία. Ισως γι' αυτό, όταν στο νομό Θεσσαλονίκης δίνονταν (στο πλαίσιο ανταλλαγών) μεγάλες εκτάσεις του Δημοσίου στη Μονή Βατοπεδίου, αρκετοί αρμόδιοι (και κομματικοί αξιωματούχοι) έκαναν πως δεν έβλεπαν. Δυστυχώς τα κόμματα εξουσίας στη χώρα μας διαχρονικά, αντί να επιβραβεύουν και να προβάλλουν ως πρότυπο τα στελέχη τους που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, καταγγέλλοντας και σκάνδαλα των κομμάτων τους αν χρειαστεί, στην πράξη τα περιθωριοποιούν δείχνοντας ότι το πολιτικό σύστημα επιδιώκει να ανακυκλώνεται με «κατά συνθήκην» πρόσωπα και καταστάσεις.

Η παθογένεια του τρόπου λειτουργίας των κομμάτων και των λανθασμένων προτύπων είχε ως αποτέλεσμα έντιμοι πρωθυπουργοί να περιστοιχίζονται από πρόσωπα που απασχολούν τη Δικαιοσύνη σήμερα και για έναν εξ αυτών (απόλυτα έντιμο) να υπάρχει απόφαση δικαστηρίου στη Θεσσαλονίκη, που αναφέρει ότι «κομματικοί φίλοι και κουμπάροι» του τον χρησιμοποίησαν για δικά τους οφέλη.

Τέλος, επισημαίνουμε ότι με δική τους ευθύνη τα κόμματα απαξιώθηκαν στη συνείδηση των πολιτών, ενώ ο τρόπος ελέγχου των οικονομικών τους και βελτίωσης της λειτουργίας τους αφορά όλους μας, γιατί μέσω αυτών λειτουργεί το πολίτευμα. Αλλά η γενικότερη παθογένεια του κομματικού συστήματος πρέπει να απασχολεί κυρίως τους πολιτικούς ηγέτες, που επιτέλους πρέπει, παραμερίζοντας τις μετριότητες του κομματικού σωλήνα, να ανοιχθούν στην κοινωνία αναζητώντας ανθρώπους ικανούς και με ήθος, με σεβασμό στον πολίτη αλλά και την ανεξαρτησία των άλλων θεσμών… Γι' αυτό θα έπρεπε να αποφύγουν «χρίσματα» που προσβάλλουν τη νοημοσύνη των πολιτών, ενώ στο συνδικαλισμό και τους μικρότερους δήμους να αφήσουν τις κοινωνίες να αναδείξουν αυτούς που θέλουν. Αν θέλουν να δώσουν «χρίσματα» σε μεγάλους δήμους και περιφέρειες, δεν πρέπει να αναζητούν «διαχειρίσιμους» υποψηφίους αλλά ανθρώπους με ήθος και ικανότητες.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ

δικηγόρου, πρώην προέδρου ΔΣΘ

Αγγελιοφόρος