Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016

Η ανοιχτή πληγή του Έθνους

«Αν μας έβλεπες μητέρα όταν ήρθε το κακό, aν μας έβλεπες πως περιμέναμε την Ελλάδα...» Κ. Μόντης
Συμπληρώνονται 42 χρόνια από την 20-7-1974 που τουρκικά στρατεύματα εισέβαλλαν στη βόρεια Κύπρο καταλαμβάνοντας μικρή έκταση στην αρχή αλλά πολύ μεγαλύτερη τον Αύγουστο του 1974 με τον «Αττίλα 2», την οποία κατέχουν ακόμη.
Πριν χρόνια άρχισαν να δημοσιοποιούνται αρχεία και απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χ. Κίσινγκερ από όπου (σε συνδυασμό βέβαια με γεγονότα και μαρτυρίες άλλων) εικάζεται ότι μάλλον ήταν γνώστης σχεδίου που πρόβλεπε: πραξικόπημα ανατροπής του Μακαρίου από τον «αόρατο» δικτάτορα Δ. Ιωαννίδη τον οποίο κάποιοι (ποιοι άραγε;) είχαν διαβεβαιώσει ότι θα πετύχει ένωση της Κύπρου με Ελλάδα, εισβολή των Τούρκων και κατάληψη από αυτούς της βόρειας Κύπρου και εν συνεχεία αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα ως αντίδοτου για να απαλυνθούν τα αισθήματα ταπείνωσης των Ελλήνων.΄Ετσι προανήγγειλε ο ίδιος κατάρρευση της δικτατορίας και αλλαγή καθεστώτος στην Ελλάδα 2 μέρες πριν γίνει, προκύπτει ότι ήξερε μέχρι που θα φτάσουν οι Τούρκοι, αφήνοντας να εννοηθεί ότι με την τουρκική εισβολή και τον «Αττίλα 2» θα λύνονταν το Κυπριακό σε «ρεαλιστική» βάση.
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε αλλά το ΄Εθνος δεν έμαθε ακόμη όλη την αλήθεια. Οι πρωταγωνιστές των γεγονότων πέθαναν οι περισσότεροι ενώ και όσοι μίλησαν είπαν μάλλον μισές αλήθειες (για το πώς εξελίσσονταν τα γεγονότα ο μοιραίος τότε Α.Ε.Δ Γ. Μπονάνος στο βιβλίο του «Η ΑΛΗΘΕΙΑ» σ. 298 γράφει: «μου εδημιουργήθη πολλάκις η εντύπωσις ότι εγώ μεν είχα την πρωτοβουλίαν, εγώ απεφάσισα, αλλά άλλοι είχαν στήσει εν αγνοία μου μίαν παράστασιν κατευθύνοντες τα πράγματα τόσον από κοντά όσον και από μακράν…») ενώ ο Α. Παπανδρέου μιλώντας στις 30-10-1975 στη Βουλή είπε ευθέως ότι οι ΄Ενοπλες Δυνάμεις το 1974 προδόθηκαν από την ηγεσία των που δεν υπερασπίστηκε το ΄Εθνος και τον Ελληνικό λαό αλλά ξένα συμφέροντα…
Η εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο το 1974 είναι ανοιχτή πληγή για το ΄Εθνος μας. Γιατί δεν επήλθε η κάθαρση με τιμωρία των υπευθύνων, γιατί δεν μάθαμε τι πραγματικά έγινε, γιατί, πως και με ποιους υποκινητές, ποιοι έφταιξαν και πόσο. Η προσπάθεια ανοίγματος του «φακέλου» της Κύπρου δεν ολοκληρώθηκε με έκδοση πορίσματος, γιατί κρίθηκε μάλλον ότι θα διατάρασσε τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και υπάρχει η αίσθηση «κουκουλώματος» της υπόθεσης, ίσως και για άλλους λόγους.΄Όμως η γνώση της αλήθειας εξυπηρετεί πάντα το εθνικό συμφέρον και πρέπει να μάθουμε την αλήθεια πέρα από μύθους και σκοπιμότητες, για να διδαχθούμε από τα λάθη μας, αλλά και για να μάθουν οι μητέρες των στρατιωτών που έπεσαν στην Κύπρο τουλάχιστον για ποιο λόγο σκοτώθηκαν τα παιδιά τους που μάταια περίμεναν την Ελλάδα όπως λέει κι ό ποιητής από τη Λευκωσία Κ.Μόντης, μια Ελλάδα που οι ηγεσίες της απαντούσαν τον Ιούλιο του 1974 αλλά και τον Αύγουστο του 1974 ότι «η Κύπρος κείται μακράν...»

Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

Ο καθ΄ ημάς τρόπος για αναγέννηση του Ελληνισμού

Σήμερα θα παραμερίσουμε την κοχλάζουσα αλλά θλιβερή και μίζερη επικαιρότητα για να υπενθυμίσουμε την αναγκαιότητα να επανέλθουμε στον «ελληνικό τρόπο» την δοκιμασμένη συνταγή του Ελληνισμού που του εξασφάλιζε την επιβίωση και ανασύνταξη σε εποχές παρακμής.
Ο Ελληνισμός στην ιστορική του διαδρομή πέρασε από πολλές «συμπληγάδες» και επιβίωσε και μετά 400 χρόνια Οθωμανικής σκλαβιάς γιατί στους δύσκολους καιρούς διαμόρφωνε θεσμούς που εξασφάλιζαν επιβίωση και δημιουργούσαν προοπτική. ΄Ετσι π.χ. με στόχο την εξασφάλιση αυτονομίας του Ελληνισμού δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν στα χρόνια της Τουρκοκρατίας οι κοινότητες, οι «συντεχνίες», τα «τσελιγκάτα»,τα «εσ’ναφικά» δικαστήρια που έλυναν τις διαφορές με βάση την αρχαιοελληνική αρχή της διαιτησίας, αλλά και κανόνες ύψιστης κοινωνικής αλληλεγγύης. Ενδεικτικά μόνο αναφέρω ότι στα Σαρακατσάνικα τσελιγκάτα αν κάποιος από θεομηνία η άλλο ατύχημα έχανε το κοπάδι του μαζεύονταν οι αρχηγοί των οικογενειών κι΄ έδιναν όλοι αναλογικά από το δικό τους κοπάδι ζώα για να το ξαναφτιάξει και να έχει δεύτερη ευκαιρία στη ζωή του. Ο «ελληνικός τρόπος» επέτρεπε κι΄ επέβαλλε να αναζητά το άτομο την επιτυχία στα πέρατα της γης αλλά να μην ξεχνά την πατρίδα και γι΄ αυτό ιδρύονταν σχολεία στην Ελλάδα και γι΄ αυτό το κέντρο της Αθήνας είναι γεμάτο από οικοδομήματα-δωρεές ομογενών που διέπρεπαν στο εξωτερικό.
Το πολιτικό μοντέλο της μεταπολίτευσης μετά το 1974 εν ονόματι ενός ψεύτικου κοσμοπολιτισμού προσπάθησε να απομακρύνει τον Ελληνισμό από τις ρίζες του καλλιεργώντας ένα ωφελιμιστικό πλαίσιο αρχών νεοπλουτισμού. ΄Ετσι φτάσαμε στο σημείο Υπουργός Εθνικής Αμύνης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης, στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν, να χαρακτηρίζει βάρος για τους νέους την στρατιωτική θητεία, την εκπλήρωση της οποίας απέφυγαν δυστυχώς και απαραδέκτως αρκετοί πολιτικοί μας. Το ήθος θεωρήθηκε αδυναμία και το θράσος αρετή, ενώ η εντιμότητα μειονέκτημα. Τα κόμματα εξουσίας αντί να αναζητούν ανθρώπους με αρχές και προσωπικότητα επέλεγαν και επιλέγουν πρόσωπα διαβλητά και μετριότητες για να ελέγχονται εύκολα και να διαιωνίζεται το «φαύλο» σύστημα της ελεγχόμενης «μετριοκρατίας».
Η πανάρχαια αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης ξεχάστηκε και οι «έχοντες και κατέχοντες» ασχολούνταν και ασχολούνται με την ίδρυση OFSHORE εταιριών και την εξασφάλιση των χρημάτων τους σε «φορολογικούς παραδείσους» του εξωτερικού ενώ αδιαφορούν και οι εφοπλιστές που σε άλλους καιρούς δώριζαν θωρηκτά στο Ελληνικό κράτος που με αυτό τον τρόπο το 1912 διπλασίασε την Ελλάδα. Ακόμα και ο πνευματικός κόσμος που θα μπορούσε να ηγηθεί μιας ανανεωτικής προσπάθειας αφύπνισης σιωπά εκκωφαντικά και οι πολίτες πελαγοδρομούν..ενώ κάποιοι πολιτικοί μας αντί να λειτουργούν ηγετικά ως « λυχνία επί όρους κειμένη» συμμετέχοντας στις θυσίες των πολιτών, δέσμιοι του LIFE STYLE τρόπου ζωής πρόβαλλαν και εξακολουθούν με θράσος να προβάλλουν το πόσο καλά περνούν κάνοντας διακοπές σε πολυτελή θέρετρα του εξωτερικού..
Ο Ελληνισμός για να ξεφύγει από το σημερινό τέλμα χρειάζεται ανασύνταξη αλλά και όραμα εμποτισμένο με τις διαχρονικές αρχές του Ελληνισμού, πρόγραμμα ανάτασης βασισμένο στον «καθ΄ ημάς τρόπο..».Οφείλουμε όλοι ξεπερνώντας τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος και με οδηγό πανάρχαιες ελληνικές αρχές και κανόνες ζωής να συναντηθούμε στην προοπτική των ανοιχτών οριζόντων του οικουμενικού ελληνισμού..Με ολιγάρκεια ως τρόπο ζωής, με εργατικότητα αλλά και αλληλεγγύη προς τους αδύνατους, αναζητώντας τους καλύτερους να μας εκπροσωπούν, να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας δημιουργώντας προϋποθέσεις αναγέννησης και νέας προοπτικής για τον ελληνισμό που μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το προζύμι για μια νέα ζύμωση στην Ευρώπη, για μια νέα προοπτική που θα εκφράζει τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό της,τα ιδεώδη της ελευθερίας και δημοκρατίας αλλά και θα στηρίζεται στη φιλία, τη συνεργασία αλλά και την πραγματική αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών, σε αντιστοιχία πάντα με τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό της.

O Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Δευτέρα 27 Ιουνίου 2016

Τα ισχυρά χαρτιά μας

Πριν μερικά χρόνια στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Αμφίπολης το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών παρουσίασε τις αναφορές του Θουκυδίδη στην Αμφίπολη με θεατρικό αναλόγιο ενώ στις 6-7-2012 ο Δήμος Αμφίπολης στο ίδιο πλαίσιο εκδηλώσεων είχε διοργανώσει στο αρχαιολογικό πάρκο Αμφίπολης ημερίδα για τον Θουκυδίδη και τα μηνύματα του έργου του με ομιλητές τον σημερινό Ευρωβουλευτή Κ. Χρυσόγονο, τον συγγραφέα Γ. Σκαμπαρδώνη, τον πρώην πρύτανη του ΠΑΜΑΚ Η. Κουσκουβέλη και τον γράφοντα. Δεν θα αναφερθώ στις εισηγήσεις (η δική μου περιέχεται στο βιβλίο μου με τίτλο «με το βλέμμα στο μέλλον» εκδ. ΙΑΝΟΣ 2014) αλλά ξαναθυμήθηκα τις εκδηλώσεις και την αναγκαιότητά τους όταν συνάντησα πρόσφατα επισκέπτες στην αρχαία Αμφίπολη που με οδηγό την ιστορία του Θουκυδίδη αναζητούσαν τις αρχαίες τοποθεσίες.
Υπενθυμίζω ότι ο Θουκυδίδης μάλλον έγινε ιστορικός λόγω Αμφίπολης γιατί επιφορτισμένος για την προστασία της βρισκόταν με το Αθηναϊκό ναυτικό στην Θάσο αλλά δεν πρόλαβε να τη σώσει από τον Σπαρτιάτη στρατηγό Βρασίδα κι έτσι καταδικάστηκε από τους Αθηναίους κι αυτοεξορίστηκε στα κτήματά του στην Σκαπτή Ύλη(κοντά στο Παγγαίο) για 20 χρόνια και του δόθηκε ο χρόνος να γράψει με άνεση την ιστορία του Πελοποννησιακού πολέμου.
Για την Αμφίπολη και τα γεγονότα περί αυτήν έδωσε λεπτομερείς περιγραφές γιατί ήξερε καλά την περιοχή κι΄ έτσι με οδηγό το αρχαίο κείμενο μπορεί και σήμερα κάποιος να αναγνωρίσει τις τοποθεσίες που συνέβησαν τα γεγονότα. Τα ανέφερα αυτά για να επισημάνω ότι, μεταξύ άλλων, τα ισχυρά χαρτιά της χώρας μας είναι τα αρχαία μνημεία, οι μύθοι και οι θρύλοι που τα συνοδεύουν και «φθέγγονται» για την διαχρονική παρουσία του Ελληνισμού αλλά αποτελούν και μια προσοδοφόρα κληρονομιά για το σήμερα αν τα προβάλλουμε και αξιοποιήσουμε σωστά.
Γιατί η ιστορία, ο πολιτισμός και τα μνημεία αν προβληθούν σωστά και συνδεθούν με το σήμερα μπορούν να καταστήσουν τη χώρα μας παγκόσμιο κέντρο πολιτισμού αλλά και κυρίαρχο τουριστικό προορισμό με ωφέλεια για τη χώρα όχι μόνο οικονομική. Πολλά θα μπορούσαν να γίνουν σε αυτή την κατεύθυνση κι΄ ενδεικτικά αναφέρω ότι θα μπορούσε π.χ. ο Δήμος Αμφίπολης να συνεργασθεί με το τμήμα Διεθνών σχέσεων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και να λειτουργούν στην αρχαία Αμφίπολη κάθε χρόνο θερινά μαθήματα διεθνών σχέσεων με εισηγητές επιστήμονες παγκόσμιας εμβέλειας. Θα μπορούσε επίσης να γίνεται κάθε χρόνο οδοιπορικό υπό μορφή αναπαράστασης της πορείας του Αποστόλου Παύλου στη Μακεδονία σε συνδυασμό με επιστημονικές εκδηλώσεις γεγονός που θα ενισχύσει τον θρησκευτικό τουρισμό. Θα μπορούσε να λειτουργεί η Εγνατία του Πολιτισμού με πολυθεματικές εκδηλώσεις κάθε χρόνο στις πόλεις και αρχαιολογικούς χώρους που βρίσκονται κοντά στην Εγνατία οδό που διασχίζει τη βόρεια Ελλάδα.
Ζούμε σε ευλογημένο τόπο με απαράμιλλη φυσική ομορφιά, φορτωμένο με ιστορία και μνημεία που «φθέγγονται» για την ιστορία, την καταγωγή και τον πολιτισμό μας. Αυτά είναι τα ισχυρά χαρτιά μας και με όπλο αυτά, αλλά και πίστη στις αρχές του οικουμενικού Ελληνισμού, πρέπει να τα προβάλλουμε ως μνημεία της ιστορίας της ανθρωπότητας ενώ η αρχαία μας κληρονομιά μπορεί να αποτελεί τη βάση και το ερέθισμα σύγχρονης δημιουργίας για όλους τους λαούς. Την δυνατότητα και αναγκαιότητα αυτή εύκολα αποδέχονται οι ξένοι και χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι όταν πριν μερικά χρόνια το ΚΘΒΕ ξεκίνησε την προσπάθεια ίδρυσης της «ένωσης θεάτρων Ν.Α Ευρώπης» όλα τα κρατικά θέατρα των Βαλκανίων δέχτηκαν να συμμετάσχουν με παραστάσεις αρχαίου δράματος (τέτοια συνάντηση έγινε τον Ιούνιο του 2007 στη Θεσσαλονίκη) κι αναζητούσαν τεχνογνωσία για να κατασκευάσουν υπαίθρια- ανοικτά θέατρα (κατ΄ απομίμηση αρχαιοελληνικών) στις χώρες τους. Τελειώνοντας επισημαίνω ότι αναδεικνύοντας και προβάλλοντας σωστά τα αρχαία μνημεία μας πρέπει να τα συνδέσουμε με το παρόν και να λειτουργούν ως χώροι συμβατών πολιτιστικών εκδηλώσεων διεθνούς εμβέλειας και η πολιτιστική μας κληρονομιά να αποτελεί τη βάση και το ερέθισμα σύγχρονης δημιουργίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

O Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης

Πέμπτη 16 Ιουνίου 2016

Η Τουρκία και η Θράκη

Το θέμα της Θράκης έρχεται συχνά στην επικαιρότητα, ακούγονται κάποιες καταγγελίες για την δραστηριότητα του Τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή, κάποιοι πολιτικοί μας χρησιμοποιούν το θέμα επιδερμικά και κινδυνολογικά, κάποιοι στο παρασκήνιο συνεργάζονται με τους εκλεκτούς της Άγκυρας για εκλογικά οφέλη και δυστυχώς λείπει η ολοκληρωμένη μελέτη αλλά και οι προτάσεις… 
Προεισαγωγικά επισημαίνω ότι καλό είναι να μελετούμε όλες τις πτυχές κάποιου θέματος για να κατανοήσουμε το τι γίνεται και να δούμε πιο καθαρά τι προδιαγράφεται για το μέλλον. Το λέω αυτό γιατί κι΄ αυτοί που εμφανίζονται ως γνώστες κάποιων θεμάτων στη χώρα μας έχουν ελλιπή γνώση…΄Ετσι βλέπουμε αρκετούς να αναλύουν τις σχέσεις μας με τα Σκόπια αλλά αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς έχουν διαβάσει τον Μισίρκωφ που στις «μακεδονικές υποθέσεις» από το 1903 προδιέγραφε τα βήματα της στρατηγικής για δημιουργία ενός τεχνητού έθνους, του «μακεδονικού».η πόσοι μελέτησαν την Βουλγαρική ιστοριογραφία για να καταλάβουν πως και γιατί έγινε το 1913 ο Β΄ Βαλκανικός πόλεμος και κερδήθηκε για την Ελλάδα η Δ.Θράκη και η Αν.Μακεδονία.
Σε ό,τι αφορά τη Θράκη, όντως υπάρχει πρόβλημα αλλά για να δει κάποιος το μέγεθος και όλες τις πτυχές του πρέπει να δει συνολικά τη στρατηγική της Αγκυρας για τα Βαλκάνια, την τακτική της στη Βουλγαρική Θράκη και να «οσμιστεί» τα σχέδιά της για το μέλλον.
Κατ ΄αρχήν η Άγκυρα με στόχευση δεκαετιών επιθυμεί επιστροφή στα Βαλκάνια.Θέλει διακαώς να δημιουργηθεί στο απώτερο μέλλον μια μορφή «κοινοπολιτείας», με χαλαρούς δεσμούς, των κρατών που υπήρξαν κάποτε τμήματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σ΄ αυτό το πρώϊμο στάδιο εντάσσεται η χρηματοδότηση και διανομή σχεδόν δωρεάν σε τηλεοπτικούς σταθμούς βαλκανικών χωρών τηλεοπτικών σειρών που παρουσιάζουν ωραιοποιημένη εικόνα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και γι΄ αυτό έφτασε αρχές του 2010( σχετική αναφορά έγινε από το Αυστριακό περιοδικό Der Standard) να παίζονται σε τηλεοπτικά κανάλια βαλκανικών χωρών 70 σήριαλ ταυτόχρονα…΄Αλλωστε το είπε επίσημα στο ετήσιο συνέδριο Τούρκων διπλωματών που έγινε τέλη του 2011 στην Αδριανούπολη ο τότε Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Α.Νταβούτογλου, σημαιοφόρος του Νέο-οθωμανισμού, στην εναρκτήρια ομιλία του, όπου ανέφερε ότι στόχος είναι μέχρι το 2023 να ενοποιηθεί ο χώρος των Βαλκανίων, Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας με ειρηνικό τρόπο και με βασικά εργαλεία για επίτευξη του στόχου την οικονομία, την ιστορία και τον πολιτισμό.Γι΄ αυτό Τούρκοι εκπρόσωποι συμμετέχουν σε συνέδρια φορέων σε όλες τις Βαλκανικές χώρες στήνοντας γέφυρες φιλίας και κολακεύοντας τους με όποιο τρόπο μπορούν (ενδεικτικά αναφέρω ότι πριν μερικά χρόνια(το 2006) σε εκδήλωση δικηγόρων των Σκοπίων Τούρκος Πανεπιστημιακός τους έλεγε: «Εμείς δεν σας αποκαλούμε FYROM.Εμείς σας θεωρούμε απογόνους του Μ.Αλεξάνδρου και να είστε περήφανοι για την Μακεδονική καταγωγή σας και για το γεγονός ότι ΄΄εζησε κάποια χρόνια στην πόλη Μπίτολα ο Κεμάλ.»)
Στο πλαίσιο αυτό επιδιώκουν κατ΄ αρχήν «τουρκοποίηση» όλων των μουσουλμανικών μειονοτήτων και μέσω αυτών λόγο και επιρροή στα βαλκανικά κράτη. Η τακτική αυτή έχει επισημανθεί και καταγγελθεί από Βούλγαρους ιστορικούς πριν αρκετά χρόνια. Στις 24-3-92 ο τότε πρύτανης του Εθνικού Πανεπιστημίου της Σόφιας Ν.Γκέντσεβ σε συνέντευξή του στην Βουλγαρική εφημερίδα «168 ώρες» είχε καταγγείλει ευθέως ότι η ΄Αγκυρα «εκτουρκίζει» τους πομάκους της Βουλγαρίας, ότι Τουρκικές Τράπεζες ιδρύθηκαν στην Βουλγαρική Ροδόπη και χρηματοδοτούν κατασκευή τζαμιών και επιχειρήσεων για να ελέγχουν τον πληθυσμό. Αποσπάσματα της συνέντευξής του αυτής δημοσίευσα σε άρθρο μου στην «Μεσημβρινή» στις 13-4-92 και με έμφαση τόνιζε στην συνέντευξή του αυτή ο Βούλγαρος ιστορικός ότι «προετοιμάζεται το έδαφος πάνω στο οποίο θα ζητηθεί μια μέρα αυτονομία για αυτή την περιοχή η προσάρτηση στην Τουρκία.» «΄Ημουν εκεί, έγραφε, και είδα τι γίνεται. Είδα ανθρώπους που δεν μπορούσαν να εκφωνήσουν μια πρόταση στα τουρκικά, τώρα να αναγκάζονται να την μαθαίνουν σαν μητρική γλώσσα.»Την ίδια εποχή, στις 16-2-94 το ΜΠΕ μετέδωσε από Βουλγαρία δημοσιεύματα του Βουλγαρικού τύπου που κατήγγειλαν προσπάθεια Αμερικανών διπλωματών(αναφέρονταν ονομαστικά) οι οποίοι είχαν επαφές με την «τουρκική» μειονότητα στη Βουλγαρία κι΄ ότι «αυτές εντάσσονταν στο πλαίσιο σχεδίου προσέγγισης των «τούρκων» της βουλγαρικής Ροδόπης με την μουσουλμανική μειονότητα στην Ελληνική Θράκη».ενώ γινόταν αναφορά σε σχέδιο δημιουργίας προϋποθέσεων ενοποίησης του χώρου της Ελληνικής και Βουλγαρικής Θράκης.
Ελλείψει χώρου δεν μπορούμε να πούμε περισσότερα, άλλωστε έχω παρουσιάσει πληθώρα στοιχείων σε βιβλία μου και στο παρελθόν αλλά και πρόσφατα.Δυστυχώς κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, η τουρκοποίηση των πομάκων προχώρησε περισσότερο(το τραγικό είναι ότι όσοι από τους Πομάκους, αθίγγανους κλπ. εκδηλώνονται με Ελληνική συνείδηση περιθωριοποιούνται από τους μηχανισμούς του Τουρκικού προξενείου αλλά κι΄ από Ελληνικά πολιτικά κόμματα που (κοντόφθαλμα ενεργώντας) αποβλέπουν πρωτίστως σε άμεσα εκλογικά οφέλη επιδιώκοντας προσέλκυση ψηφοφόρων από την πλειοψηφία που ελέγχεται από την ΄Αγκυρα, ενώ οι σχεδιασμοί της ΄Αγκυρας έγιναν πιο ορατοί ενώ όπως λένε οι Σαρακατσάνοι: «άμα βλέπεις το λύκο μην τηράς τον ντορό του». Οι Ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά έκαναν κάποιες σωστές κινήσεις ( π.χ. ίδρυση Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης κλπ.) αλλά και πολλά-πολλά εγκληματικά λάθη που δεν έχει νόημα να τα απαριθμήσουμε.Τα περιθώρια στενεύουν αλλά ακόμη μπορούν και πρέπει να γίνουν διορθωτικές κινήσεις που όμως θα αποδώσουν μακροπρόθεσμα.
Τελειώνοντας επισημαίνω για πολλαπλή φορά ότι η Ελλάδα μετά το 1990 είχε το στρατηγικό πλεονέκτημα στα Βαλκάνια σε κάθε τομέα και μπορούσε να είναι ο σημαιοφόρος της Δημοκρατίας και Ελευθερίας και της Ευρωπαϊκής προοπτικής των, αναβαθμίζοντας σε πρωταγωνιστικό τον δικό της ρόλο. Δυστυχώς ο πολιτικός μας κόσμος όχι μόνο δεν αξιοποίησε την ιστορική ευκαιρία, αλλά οδήγησε την Ελλάδα στην οικονομική και πολιτική χρεωκοπία, περιθωριοποιώντας την ακόμα και στα Βαλκάνια

Ο Δημήτρης Γαρούφας είναι δικηγόρος-συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης