O μήνας των υποσχέσεων...

Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας της Θεσσαλονίκης, ταυτισμένος με τη ΔΕΘ που παλιότερα ήταν και κάτι σαν μεγάλο πανηγύρι της Θεσσαλονίκης, μια γιορτή που φλόγιζε τις παιδικές καρδιές, τότε που ήταν πραγματικά Διεθνής Εκθεση, με επίσημη συμμετοχή δεκάδων ξένων κρατών.
Τις μέρες των εγκαινίων η Θεσσαλονίκη ήταν το επίκεντρο, γιατί από εδώ ο εκάστοτε πρωθυπουργός μιλούσε για τα οικονομικά της χώρας, δίνοντας και το στίγμα της μελλοντικής πορείας, ενώ τα τελευταία 20 χρόνια οι πρωθυπουργοί έψαχναν να πουν κάτι και για το νέο ρόλο της Θεσσαλονίκης μετά την κατάρρευση των γειτονικών κομμουνιστικών καθεστώτων και το άνοιγμα των συνόρων κι έτσι ακούσαμε κατ' επανάληψη υποσχέσεις για νέο ρόλο της Θεσσαλονίκης, που τάχα θα γινόταν Βαλκανική Μητρόπολη…
Ομως η αλήθεια είναι ότι κάθε Σεπτέμβρη ακούγαμε τις ίδιες υποσχέσεις για έργα που δε γίνονταν (με λίγες εξαιρέσεις) ποτέ ή καρκινοβατούσαν και για τάχα ρόλους που εκ των προτέρων ναρκοθετούσε η κεντρική εξουσία. Οι εξ Αθηνών αξιωματούχοι (δυστυχώς κάποιοι με καταγωγή από Θεσσαλονίκη) μας «δούλευαν» μιλώντας για την αγάπη της κυβέρνησης προς τη «νύμφη του Θερμαϊκού», την τάχα «συμπρωτεύουσα ερωτική Θεσσαλονίκη», ενώ οι κάθε λογής εκπρόσωποι της πόλης αμήχανοι παρακολουθούσαν τα τεκταινόμενα, σκύβοντας μοιρολατρικά το κεφάλι κι ακούγοντας για πολλοστή φορά για τη «σύντομη ολοκλήρωση και επέκταση του μετρό», που σύμφωνα με τις εξαγγελίες έπρεπε ήδη να λειτουργεί, για τη θαλάσσια συγκοινωνία κ.λπ.
Για να γίνει κατανοητή η συμπεριφορά των εκπροσώπων της πόλης, ενδεικτικά θυμίζω πως παλιό αίτημα του Δικηγορικού Συλλόγου ήταν η αποκέντρωση της αθλητικής δικαιοσύνης με δημιουργία αθλητικών δικαστηρίων στη Θεσσαλονίκη. Πριν από 8 χρόνια είχε ανταποκριθεί θετικά η τότε κυβέρνηση (με αρμόδιο υφυπουργό από Θεσσαλονίκη) και ψηφίστηκε διάταξη που έδινε δυνατότητα αποκέντρωσης της αθλητικής δικαιοσύνης και μετά κι από δικές μας πιέσεις (ήμουν τότε πρόεδρος του ΔΣΘ) αρχές Φεβρουαρίου 2006 άρχισε τη λειτουργία του το αθλητικό δικαστήριο Θεσσαλονίκης, εγκατεστημένο στο Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο… με αρμοδιότητα για υποθέσεις από Θράκη, Μακεδονία, Θεσσαλία και Ηπειρο. Με τη λειτουργία του επιτυγχανόταν αποκέντρωση, αναδεικνυόταν ο μητροπολιτικός ρόλος της πόλης και δημιουργούνταν ύλη για τους δικηγόρους της. Λειτούργησε επιτυχώς για λίγους μήνες, γιατί τον Αύγουστο του 2006 η τότε διοίκηση της ΕΠΟ ετσιθελικά το κατήργησε, αγνοώντας το νόμο που ψήφισε η Βουλή… Ζητήσαμε τότε από φορείς και κυρίως τα αθλητικά σωματεία της πόλης να διαμαρτυρηθούν, αλλά τότε με οδυνηρή έκπληξη είδα ότι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αυτοί που διοικούσαν τα σωματεία και τις ΠΑΕ της Θεσσαλονίκης έσκυψαν το κεφάλι και σιώπησαν «περίεργα…».
Αυτήν τη μίζερη νοοτροπία και μοιρολατρία κάποιων εκπροσώπων της πόλης, που συμπεριφέρονται σαν νικημένοι πριν αρχίσει ο αγώνας, εκμεταλλεύεται η κεντρική εξουσία και γι' αυτό κάθε Σεπτέμβρη αισθανόμαστε «θεατές στο ίδιο έργο».

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου-πρώην προέδρου του ΔΣΘ
Αγγελιοφόρος

Τι γίνεται με την αναθεώρηση του Συντάγματος;

Το Μάιο του 2013 συμπληρώθηκαν 5 χρόνια από την ολοκλήρωση της προηγούμενης συνταγματικής αναθεώρησης και θα μπορούσε ήδη να έχει ξεκινήσει η διαδικασία νέας συνταγματικής αναθεώρησης. Τα τελευταία χρόνια το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου επισήμανε την αναγκαιότητα νέας, τολμηρής συνταγματικής αναθεώρησης που θα καθιέρωνε την πλήρη ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, πλήρη διάκριση νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, θα καθιέρωνε ασυμβίβαστο της θέσης υπουργού και βουλευτού, έλεγχο στα οικονομικά των κομμάτων, κανόνες διαφάνειας και αξιοκρατίας στη δημόσια ζωή, κατάργηση της ατιμωρησίας των πολιτικών μέσω της σύντομης παραγραφής, δυνατότητα διενέργειας δημοψηφισμάτων, αν το ζητά συγκεκριμένος αριθμός πολιτών, κ.λπ.
Κι ενώ όλα τα πολιτικά κόμματα μιλούσαν για την αναγκαιότητα τολμηρής συνταγματικής αναθεώρησης που θα δημιουργούσε και συνθήκες ανανέωσης και αναβάθμισης της πολιτικής μας ζωής, τώρα φαίνεται σαν να έχει ξεχαστεί το θέμα ακόμα κι από την κυβέρνηση που με αυτό το θέμα μπορούσε να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και το γενικότερο κλίμα επ' ωφελεία της, αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς στο παρελθόν είχε παρουσιάσει κάποιες ρηξικέλευθες προτάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Για την ιστορία υπενθυμίζω ότι τον Ιανουάριο του 2006, εν όψει ολοκλήρωσης της τότε συνταγματικής αναθεώρησης, έγραφα στον «Αγγελιοφόρο», ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης τότε, επί λέξει:
«Υπάρχει αναγκαιότητα αναθεώρησης των διατάξεων του Συντάγματος και αν θέλουμε αυτή η αναθεώρηση να λειτουργήσει ως εφαλτήριο για την εξύψωση του ήθους και κύρους της πολιτικής μας ζωής πρέπει να είναι τολμηρή και ρηξικέλευθη. Πρέπει π.χ. για να αποκτήσει-κατά το δυνατόν-το πολίτευμά μας χροιά άμεσης δημοκρατίας, να αναθεωρηθούν οι διατάξεις του Συντάγματος που αναφέρονται στις προϋποθέσεις διεξαγωγής δημοψηφισμάτων ώστε αν σημαντικός αριθμός βουλευτών και πολιτών ζητήσουν διενέργεια δημοψηφίσματος για ένα θέμα, να διενεργείται υποχρεωτικά. Πρέπει να εξεταστεί η περίπτωση καθιέρωσης ασυμβιβάστου μεταξύ θέσης υπουργού και βουλευτού για να αναβαθμιστεί το Κοινοβούλιο, να ρυθμιστεί το θέμα της βουλευτικής ασυλίας, να καθιερωθεί η έρευνα για τα οικονομικά των κομμάτων… και κυρίως πρέπει να αλλάξει το σύστημα επιλογής της ηγεσίας της δικαιοσύνης για να τονιστεί προς τα έξω η ανεξαρτησία της. Πρέπει η ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων να εκλέγεται από ειδικό εκλεκτορικό σώμα στο οποίο θα συμμετέχουν η ολομέλεια του οικείου δικαστηρίου, εκπρόσωποι δικηγορικών συλλόγων και νομικών σχολών. Με αυτό τον τρόπο θα κοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας αλλά δε θα ενυπάρχει και ο κίνδυνος να οδηγηθούμε σε κράτος δικαστών γιατί ο λεγόμενος κοινωνικός έλεγχος θα εξασφαλίζεται με την αναβάθμιση των δικηγορικών συλλόγων που πρέπει επίσης να συμμετέχουν με δικαίωμα γνώμης στα ανώτατα δικαστικά συμβούλια όπως γίνεται σε αρκετές χώρες (Ιταλία, Σουηδία, Γαλλία κ.λπ.). Πολλά πρέπει να αλλάξουν αλλά το ερώτημα είναι αν ο πολιτικός κόσμος θα έχει την τόλμη να προχωρήσει στις επιβαλλόμενες αλλαγές».
Δυστυχώς τότε ο πολιτικός κόσμος δεν είχε το θάρρος να προχωρήσει σε τομές και η τότε διαδικασία αναθεώρησης συνταγματικών διατάξεων που ολοκληρώθηκε το Μάιο του 2008 ήταν άτολμη και άνευρη, ώστε ήταν σαν να μην έγινε.
Στις 6-4-11 ο πρωθυπουργός Α. Σαμαράς ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε πει ότι «το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε» και μίλησε για αναγκαιότητα τολμηρής συνταγματικής αναθεώρησης, ενώ την ίδια άποψη για τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση εξέφρασε και το Μάιο του 2013 σε προσυνέδριο της ΝΔ στο Ναύπλιο. Την ίδια αναγκαιότητα επισήμαναν κατά καιρούς και άλλοι πολιτικοί από πολλούς χώρους αλλά και εκπρόσωποι επιστημονικών φορέων.
Το ερώτημα και η απορία μας είναι γιατί εγκαταλείφθηκε το θέμα (όπως προανέφερα ήδη από το Μάιο του 2013 μπορούσε να έχει ξεκινήσει η σχετική μακρόχρονη διαδικασία) δεδομένου ότι μια νέα τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση θα μπορούσε να προσδώσει στο πολίτευμά μας χροιά πιο συμμετοχικής δημοκρατίας και να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο οι θεσμοί, ενώ μπορεί να αποτελέσει και εφαλτήριο αναδιάρθρωσης και ανανέωσης της πολιτικής ζωής και δημιουργίας νέας προοπτικής για τη χώρα.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Α. ΓΑΡΟΥΦΑ
πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης
Αγγελιοφόρος

Για το μέλλον της Θεσσαλονίκης

Με αφορμή τα προσεχή εγκαίνια της ΔΕΘ αλλά και τις δημοτικές εκλογές σε μερικούς μήνες (Μάϊος 2014), γίνονται συζητήσεις(και μελλοντικά θα γίνουν περισσότερες ) για το μέλλον της Θεσσαλονίκης ,τη φυσιογνωμία της , τον ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή και τα έργα που πρέπει να γίνουν.

Τέτοιες συζητήσεις έγιναν πολλές τουλάχιστον στα τελευταία 20 χρόνια, με πομπώδεις διακηρύξεις από την κεντρική εξουσία για τον ρόλο της ως «μητρόπολης των Βαλκανίων» ενώ κάθε χρόνο η κεντρική εξουσία, με αφορμή τα εγκαίνια της ΔΕΘ, επαναλαμβάνει το «δούλεμα» περί δήθεν «συμπρωτεύουσας»..

Η αλήθεια είναι πικρή γιατί συμπρωτεύουσα δεν υπήρξε ποτέ με την έννοια της ύπαρξης κάποιου κέντρου εξουσίας στην πόλη και φυσικά δεν έγινε ποτέ Μητρόπολη των Βαλκανίων γιατί δεν αξιοποιήθηκαν οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στην Βαλκανική μετά το 1989 ενώ και κάποια πράγματα που έγιναν , έγιναν με μεγάλη καθυστέρηση και δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα (γι΄ αυτό π.χ. στο Διεθνές Πανεπιστήμιο μόνο το 20% των φοιτούντων προέρχεται από γειτονικές Βαλκανικές χώρες) .. Η αλήθεια είναι ακόμη ότι η πόλη έμεινε σε περιθωριακό ρόλο γιατί οι κάθε λογής εκπρόσωποι της και κυρίως εκπρόσωποί της στην κεντρική πολιτική σκηνή(με κάποιες εξαιρέσεις) δεν πίστεψαν πραγματικά σε μια τέτοια προοπτική, δεν συγκρούστηκαν με την κεντρική εξουσία, φροντίζοντας συνήθως να στελεχώνουν τους κρατικούς οργανισμούς της πόλης με πρόσωπα που θα κινούνταν στο ίδιο κλίμα…

Ενδεικτικά για τη νοοτροπία των φορέων της πόλης θα αναφέρω μόνο δυο χαρακτηριστικά περιστατικά που έζησα το ένα ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου και το άλλο ως πρόεδρος του ΚΘΒΕ:

Μετά από αγώνες του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης(ήμουν πρόεδρός του την περίοδο 2005-2008) και λόγω θετικής ανταπόκρισης της τότε κυβέρνησης Καραμανλή και του τότε υφυπουργού Αθλητισμού κ.Ορφανού πετύχαμε τον Φεβρουάριο του 2006 να λειτουργήσει(σε εκτέλεση ψηφισθέντος νόμου) για πρώτη φορά αθλητικό δικαστήριο στην Θεσσαλονίκη με κατά τόπον αρμοδιότητα διαφορές από Μακεδονία, Θράκη,΄ Ηπειρο και Θεσσαλία, δηλαδή με κατά τόπον αρμοδιότητα για την μισή Ελλάδα, γεγονός που αναβάθμιζε τη Θεσσαλονίκη πέραν του γεγονότος ότι δημιουργούσε ύλη για τον νομικό της κόσμο… Λειτούργησε επιτυχώς για 7 μήνες(στεγάστηκε στο Αλεξάνδρειο Αθλητικό Μέλαθρο)αλλά τον Αύγουστο του 2006 η ΕΠΟ (με πρόεδρο μάλιστα καταγόμενο από τον Ν.Θεσσαλονίκης…)το κατήργησε με το «αστείο» επιχείρημα ότι αν πέραν των Αθηνών υπήρχε κι άλλο αθλητικό δικαστήριο θα είχαμε διάσπαση της νομολογίας…. Ως πρόεδρος τότε του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης κατήγγειλα έντονα το γεγονός και καλέσαμε ως ΔΣΘ όλες τις ΠΑΕ της πόλης να ξεκινήσουμε αγώνα ανατροπής της απόφασης της ΕΠΟ. Δυστυχώς οι διοικήσεις των ΠΑΕ αλλά και των άλλων αθλητικών ομίλων της πόλης ,πλήν λίγων εξαιρέσεων, έσκυψαν το κεφάλι και αδιαμαρτύρητα δέχθηκαν τότε το γεγονός…ενδεικτικό της νοοτροπίας αυτών που διοικούν τα αθλητικά σωματεία της Θεσσαλονίκης(για να είμαι δίκαιος επισημαίνω πως φαίνεται ότι πιθανόν κάτι αλλάζει γιατί από ότι μου ανέφερε ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ κ.Βρύζας ο ΠΑΟΚ ετοιμάζεται να ανακινήσει το θέμα)

Το δεύτερο περιστατικό:το ΚΘΒΕ με στόχο την αναβάθμιση της πόλης πέραν των άλλων δραστηριοτήτων του τότε(ίδρυση της ένωσης θεάτρων Ν.Α Ευρώπης με έδρα τη Θεσσαλονίκη και υπογραφή πρωτοκόλλων συνεργασίας -με ανταλλαγές παραστάσεων- με όλα τα εθνικά θέατρα των Βαλκανικών χωρών), με στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και χρήση προγράμματος της Ε.Ε φιλοξένησε το 2007 και 2008 το Ευρωπαϊκό βραβείο θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, ένα θεσμό πανευρωπαϊκής εμβέλειας. Κι΄ επειδή η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη θεσμών υπερεθνικής εμβέλειας για αναβάθμισή της καλέσαμε το 2008 σύσκεψη μεγάλων φορέων της πόλης ζητώντας να αναλάβουμε όλοι μαζί για το μέλλον την πρόσκαιρη η μόνιμη φιλοξενία του θεσμού στην Θεσσαλονίκη με ανάληψη από κοινού του κόστους( περίπου 800.000 Ευρώ ετησίως) αλλά(με 1-2 εξαιρέσεις)υπήρξε ευγενική άρνηση.

Τα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά γιατί πρόκειται για εγχειρήματα που επιτυχώς υλοποιήθηκαν στην πόλη και την αναβάθμιζαν αλλά που οι φορείς και οι εκπρόσωποι της πόλης δεν στήριξαν. Επομένως για την περιθωριοποίηση της Θεσσαλονίκης δεν φταίει μόνο η κεντρική εξουσία αλλά σε σημαντικό βαθμό φταίει και το γεγονός ότι κάποιοι εκπρόσωποι της πόλης δεν έχουν όραμα, σκύβουν το κεφάλι χωρίς να διεκδικούν και αρκούνται στην απλή διαχείριση…

Δημήτρης Γαρούφας

*Δικηγόρος-πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.

Olympia

Ο Ελληνισμός και τα αδιέξοδα

Ο Ελληνισμός στην ιστορική του διαδρομή πέρασε από πολλές συμπληγάδες και επιβίωσε και μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς στην οθωμανική αυτοκρατορία. Στις πιο δύσκολες στιγμές του διαμόρφωνε θεσμούς που εξασφάλιζαν την επιβίωσή του, αλλά και δημιουργούσαν προοπτική για το μέλλον. Ενδεικτικά μόνο να θυμηθούμε ότι οι ορεσίβιοι Σαρακατσάνοι εκδιώχθηκαν από τα Αγραφα λίγο πριν από την Επανάσταση του 1821 και σκόρπισαν σχεδόν σε όλα τα Βαλκάνια, αλλά κατάφεραν κι επέζησαν ως Ελληνες αποκομμένοι στη μέση της Βουλγαρίας και στα Σκόπια, κρατώντας «με νύχια και με δόντια» σαν φυλαχτό και οδηγό τις αρχαιοελληνικές ρίζες και παραδόσεις. Τελειοποίησαν το θεσμό του «τσελιγκάτου», που ήταν και συνεταιρισμός αλλά και κοινότητα, χρησιμοποιώντας τα «σ΄ναφικά» δικαστήρια για να επιλύουν τις διαφορές τους, ενώ διαμόρφωσαν κανόνες ύψιστης κοινωνικής αλληλεγγύης κι έτσι, αν κάποιος π.χ. από θεομηνία η άλλο γεγονός έχανε το κοπάδι του, αμέσως μαζεύονταν οι αρχηγοί οικογενειών και όλοι, ανάλογα με τη δυνατότητα του καθενός, πρόσφεραν ζώα από τα δικά τους κοπάδια για να δώσουν τη δυνατότητα σ' αυτόν που έχασε τα πάντα αμέσως να κάνει μια καινούργια αρχή...
Τα αναφέρω αυτά ενδεικτικά για να θυμίσω ότι ο Ελληνισμός πέρασε πολύ πιο δύσκολες περιόδους στην Ιστορία του, αλλά πάντα επιβίωνε, γιατί λειτουργούσαν κανόνες ζωής στηριγμένοι στις αρχαιοελληνικές ρίζες που εξασφάλιζαν επιβίωση και δημιουργούσαν προοπτική.
Σήμερα ο Ελληνισμός βιώνει δεινή οικονομική και πολιτική κρίση. Η κρίση αυτή είναι πιο επικίνδυνη, γιατί το πολιτικό μοντέλο της μεταπολίτευσης που επέβαλε το πολιτικό μας σύστημα, εν ονόματι ενός ψεύτικου κοσμοπολιτισμού, προσπάθησε να απομακρύνει τον Ελληνισμό από τις ρίζες του, καλλιεργώντας ένα καθαρά ωφελιμιστικό πλαίσιο αρχών νεοπλουτισμού. Ετσι η υποχρέωση στρατιωτικής θητείας των νέων έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίζεται «βάρος» και από τον υπουργό Εθνικής Αμύνης… ενώ την εκπλήρωση αυτής της θητείας απέφυγαν με διάφορους τρόπους πλείστοι πολιτικοί μας. Το ήθος θεωρήθηκε αδυναμία και το θράσος αρετή, ενώ η εντιμότητα μειονέκτημα. Τα κόμματα εξουσίας αντί να αναζητούν ανθρώπους με προσωπικότητα και ήθος, επέλεγαν κι επιλέγουν για τη στελέχωσή τους πρόσωπα διαβλητά και μετριότητες που ήξεραν να σκύβουν καλά το κεφάλι για να διαιωνίζεται το τέλμα και η διαπλοκή.
Ακόμη και η πανάρχαια αρχή της κοινωνικής αλληλεγγύης ξεχάστηκε και, με εξαίρεση την Εκκλησία, οι «έχοντες και κατέχοντες» (με κάποιες εξαιρέσεις) αντί να βοηθούν ατυχήσαντες πολίτες, ασχολούνταν και ασχολούνται με την εξασφάλιση των κεφαλαίων τους σε «φορολογικούς παραδείσους», ενώ σιωπούν τώρα ακόμη και οι εφοπλιστές που σε άλλους καιρούς στήριξαν έμπρακτα και γενναία εθνικές προσπάθειες. Ακόμη και ο πνευματικός κόσμος που θα μπορούσε να ηγηθεί μιας ανανεωτικής προσπάθειας, σιωπά εκκωφαντικά και οι πολίτες πελαγοδρομούν.
Τώρα όμως χρειάζεται μια ανασύνταξη, μια αναγέννηση του Ελληνισμού, για να υπάρξει διέξοδος στα αδιέξοδα του ελλαδικού κράτους. Να βγει μπροστά ο πνευματικός κόσμος, η Εκκλησία και οι υγιείς δυνάμεις του έθνους, ενώ και οι απλοί πολίτες οφείλουν να λειτουργούν πλέον ως ενεργοί πολίτες. Οφείλουμε όλοι ξεπερνώντας τις διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος, με οδηγό πανάρχαιες ελληνικές αρχές και κανόνες ζωής, να συναντηθούμε στην κοινή προοπτική των ανοιχτών οριζόντων του οικουμενικού Ελληνισμού. Με ολιγάρκεια ως τρόπο ζωής, με εργατικότητα, μεθοδικότητα αλλά και αλληλεγγύη προς τους έχοντες ανάγκη, με αυτογνωσία και οδηγό τις αρχές του οικουμενικού Ελληνισμού να αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του ελλαδικού κράτους και με ανοιχτούς ορίζοντες στη σκέψη και τη δράση μας να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις αναγέννησης και νέας προοπτικής για τον Ελληνισμό, που μπορεί και πρέπει να αποτελέσει το προζύμι για μια νέα ζύμωση, μια νέα προοπτική της Ευρώπης με κανόνες φιλίας και συνεργασίας αλλά και πραγματικής αλληλεγγύης σε αντιστοιχία με τον ανθρωποκεντρικό πολιτισμό της.

Αγγελιοφόρος