«Το παλιάλογο καινούρια περπατησιά δεν μαθαίνει…»

Αναντίρρητα η χώρα μας βιώνει δεινή οικονομική κρίση που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην υπολειτουργία των θεσμών και σε συμπτώματα διαφθοράς που ταλανίζουν την πολιτική μας ζωή για δεκαετίες και ναρκοθετούν την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος. Γι΄ αυτό από πολλές πλευρές αναφέρεται ως επιτακτική ανάγκη η θέσπιση κανόνων διαφάνειας στην πολιτική μας ζωή με στόχο την ουσιαστική λειτουργία των θεσμών και φυσικά την απομάκρυνση από τον κρατικό μηχανισμό των επίορκων υπαλλήλων.
Κι΄ ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και καλύπτουν την επικαιρότητα διώξεις κατά πολιτικών προσώπων για «προμήθειες» και δίκες «επίορκων» υπαλλήλων, το Ελληνικό κοινοβούλιο πριν μερικές μέρες ψήφισε τον νόμο 4139/2013 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 74 τχ Α/19-3-13 με τίτλο «νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις». Το άρθρο 68 του νόμου αυτού αναφέρεται στην παθητική δωροδοκία δημοσίων υπαλλήλων(γιατρών του δημοσίου, εφοριακών, υπαλλήλων πολεοδομίας κλπ.) και ενώ υποτίθεται ότι αυστηροποιεί την ποινική μεταχείριση αυτών, στην παρ.3 του άρθρου αυτού αναφέρεται επί λέξει «δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης».
Δηλαδή με απλά λόγια δεν θα αποτελεί αδίκημα το να δίνει κάποιος κάποιο ποσό σε υπάλληλο του δημοσίου και αυτός να το δέχεται , αν γίνεται «προς έκφραση ευγνωμοσύνης…»Απορώ με το σκεπτικό του συντάκτη της σχετικής διάταξης αλλά και με την «επιπολαιότητα» των Βουλευτών που ψήφισαν τη σχετική διάταξη…Σε μια χώρα που πασχίζει για κάθαρση, απομάκρυνση επίορκων κλπ. ουσιαστικά νομιμοποιείται η δωροδοκία και δωροληψία που πλέον θα βαπτίζεται ως «παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης»…
Αυτοί που ψήφισαν τη σχετική διάταξη κατανοούν τι θα γίνει; Κατανοούν τι μήνυμα στέλνουν στην κοινωνία;
Φοβούμαι πως η σχετική διάταξη θα οδηγήσει σε γενίκευση της διαφθοράς με δωροδοκίες δημοσίων υπαλλήλων που θα ζητούν και θα λαμβάνουν(χωρίς φόβο τιμωρίας πλέον) υλικές παροχές με το πρόσχημα «έκφρασης ευγνωμοσύνης»των πολιτών προς αυτούς.
Στο χωριό μου λένε πως «το παλιάλογο καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει» και η ψήφιση τέτοιων διατάξεων δίνει την εντύπωση πως το πολιτικό μας προσωπικό δεν έβαλε μυαλό και σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης ενδιαφέρεται να προστατέψει και νομοθετικά κάποιους επίορκους υπαλλήλους.
Τι νόημα έχει να συζητούμε και να προτείνουμε τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση για να γίνει πιο συμμετοχική η δημοκρατία μας και να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο οι θεσμοί και τι νόημα έχει να μιλούν οι πολιτικοί μας για υψηλά ιδανικά και διαφάνεια όταν με διάταξη προστατεύουν τους επίορκους κρατικούς λειτουργούς οι οποίοι θα μπορούν πλέον ατιμώρητοι να ζητούν και να εισπράττουν υλικές παροχές από τους πολίτες «προς έκφραση ευγνωμοσύνης»;

 

O κ. Γαρούφας είναι δικηγόρος, πρώην πρόεδρος δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης

 

Karfitsa 

 

 

«Φακελάκια ευγνωμοσύνης»

Αναντίρρητα η χώρα μας βιώνει δεινή οικονομική κρίση που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην υπολειτουργία των θεσμών και σε συμπτώματα διαφθοράς που ταλανίζουν την πολιτική μας ζωή για δεκαετίες και ναρκοθετούν την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος. Γι΄ αυτό από πολλές πλευρές αναφέρεται ως επιτακτική ανάγκη η θέσπιση κανόνων διαφάνειας στην πολιτική μας ζωή με στόχο την ουσιαστική λειτουργία των θεσμών και φυσικά την απομάκρυνση από τον κρατικό μηχανισμό των επίορκων υπαλλήλων.
Κι΄ ενώ συμβαίνουν όλα αυτά και καλύπτουν την επικαιρότητα διώξεις κατά πολιτικών προσώπων για «προμήθειες» και δίκες «επίορκων» υπαλλήλων, το Ελληνικό κοινοβούλιο πριν μερικές μέρες ψήφισε τον νόμο 4139/2013 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 74 τχ Α/19-3-13 με τίτλο «νόμος περί εξαρτησιογόνων ουσιών και άλλες διατάξεις». Το άρθρο 68 του νόμου αυτού αναφέρεται στην παθητική δωροδοκία δημοσίων υπαλλήλων(γιατρών του δημοσίου, εφοριακών, υπαλλήλων πολεοδομίας κλπ.) και ενώ υποτίθεται ότι αυστηροποιεί την ποινική μεταχείριση αυτών, στην παρ.3 του άρθρου αυτού αναφέρεται επί λέξει «δεν συνιστά δωροδοκία η απλή υλική παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης».
Δηλαδή με απλά λόγια δεν θα αποτελεί αδίκημα το να δίνει κάποιος κάποιο ποσό σε υπάλληλο του δημοσίου και αυτός να το δέχεται , αν γίνεται «προς έκφραση ευγνωμοσύνης..».Απορώ με το σκεπτικό του συντάκτη της σχετικής διάταξης αλλά και με την «επιπολαιότητα» των Βουλευτών που ψήφισαν τη σχετική διάταξη…Σε μια χώρα που πασχίζει για κάθαρση, απομάκρυνση επίορκων κλπ. ουσιαστικά νομιμοποιείται η δωροδοκία και δωροληψία που πλέον θα βαπτίζεται ως «παροχή προς έκφραση ευγνωμοσύνης»…Αυτοί που ψήφισαν τη σχετική διάταξη κατανοούν τι θα γίνει; Κατανοούν τι μήνυμα στέλνουν στην κοινωνία;
Φοβούμαι πως η σχετική διάταξη θα οδηγήσει σε γενίκευση της διαφθοράς με δωροδοκίες δημοσίων υπαλλήλων που θα ζητούν και θα λαμβάνουν(χωρίς φόβο τιμωρίας πλέον) υλικές παροχές με το πρόσχημα «έκφρασης ευγνωμοσύνης»των πολιτών προς αυτούς.
Στο χωριό μου λένε πως «το παλιάλογο καινούργια περπατησιά δεν μαθαίνει» και η ψήφιση τέτοιων διατάξεων δίνει την εντύπωση πως το πολιτικό μας προσωπικό δεν έβαλε μυαλό και σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης ενδιαφέρεται να προστατέψει και νομοθετικά κάποιους επίορκους υπαλλήλους. Τι νόημα έχει να συζητούμε και να προτείνουμε τολμηρή συνταγματική αναθεώρηση για να γίνει πιο συμμετοχική η δημοκρατία μας και να αποκτήσουν ουσιαστικό περιεχόμενο οι θεσμοί και τι νόημα έχει να μιλούν οι πολιτικοί μας για υψηλά ιδανικά και διαφάνεια όταν με διάταξη προστατεύουν τους επίορκους κρατικούς λειτουργούς οι οποίοι θα μπορούν πλέον ατιμώρητοι να ζητούν και να εισπράττουν υλικές παροχές από τους πολίτες «προς έκφραση ευγνωμοσύνης»;

Του Δημήτρη Γαρούφα
Δικηγόρου-πρώην προέδρου του Δ.Σ.Θ 

 

Δημοσιεύθηκε στο Olympia

Η διαφθορά που καταστρέφει την Ελλάδα…

Οι αποκαλύψεις σκανδάλων με συμμετοχή πολιτικών προσώπων που δέχονταν «επιχορηγήσεις» για να ευνοούν συγκεκριμένους επιχειρηματίες με βλάβη των συμφερόντων του δημοσίου ταλανίζουν και απαξιώνουν την πολιτική μας ζωή τα τελευταία χρόνια.
Για να είμαστε αντικειμενικοί δεν πρέπει να είμαστε ισοπεδωτικοί γιατί υπάρχουν ευτυχώς και αρκετοί πολιτικοί μας με ήθος που θα έπρεπε όμως αυτοί να πρωτοστατούν στον εξοστρακισμό από την πολιτική των επίορκων συναδέλφων τους (δυστυχώς ανέχονταν η ανέχονται συνήθως να συνυπάρχουν στα κόμματά τους με αυτούς ) σε συνδυασμό με επιμονή τους σε λήψη μέτρων που θα θωρακίσουν το πολίτευμα με κανόνες διαφάνειας.
Το φαινόμενο της διαφθοράς και δωροδοκίας των αξιωματούχων δεν είναι τωρινό καθότι στο «άθλημα» επιδίδονταν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας που είχαν και κακές στιγμές..
Ενδεικτικά αναφέρω ότι ο Βασιλεύς της Μακεδονίας Φίλιππος που γνώριζε καλά τους Αθηναίους που έρχονταν ως πρέσβεις στην Πέλλα, απεφάνθη: «μηδείς Αθηναίος αδωροδόκητος πλην Ξενοκράτους…» (Διογένους Λαερτίου, Βίοι Φιλοσόφων, Ξενοκράτης 9) καθότι «ως μόνος είη Ξενοκράτης των προς αυτόν αφιγμένων αδωροδόκητος».
Ο Θουκυδίδης στην ιστορία του εκθειάζει την εντιμότητα του Περικλή: «χρημάτων τε διαφανώς αδωρότατος γενόμενος»(Βιβλ.Β,κεφ.65,8) ενώ ο Αριστοτέλης αναφέρει κι΄ αυτός άλλον ηγέτη που δεν δωροδοκούνταν, τον Εφιάλτη, που το 462 π.χ. μεταρρύθμισε το πολίτευμα της Αθήνας και γράφει ότι «γενόμενος του Δήμου προστάτης Εφιάλτης ο Σοφωνίδου, δοκών και αδωροδόκητος είναι και δίκαιος προς την πολιτείαν..»(Αθηναίων πολιτεία-κεφ.ΧΧΩ,Ι) ενώ ως αδωροδόκητο ανέφεραν και τον στρατηγό Φωκίωνα.

Στην αρχαιότητα για δωροδοκία κατηγορήθηκε ακόμα και το Μαντείο των Δελφών και… η Πυθία, που έδωσε στον Φίλιππο το χρησμό «αργυραίς λόγχαις μάχου και πάντων κρατήσεις…»και βεβαίως ,ερμηνεύοντας σωστά από ότι αποδείχθηκε τον χρησμό ο Φίλιππος, και τις αργυρές λόγχες-δωροδοκίες χρησιμοποίησε κατά κόρον για να επικρατήσει και ενώσει όλη την Ελλάδα ,ενώ όπως γράφει στο θαυμάσιο βιβλίο του « δίκη περί όνου σκιάς» ο καθηγητής μου στη Νομική Σχολή ΑΠΘ Τηλέμαχος Φιλιππίδης με δωροδοκία εξασφαλιζόταν μερικές φορές η σιωπή των μαρτύρων στα δικαστήρια για τους οποίους λέγανε ότι φέρουν «βουν επί γλώσσης» γιατί το αττικό δίδραχμο είχε στη μια όψη του παράσταση βοδιού, ενώ αναφέρει και την περίπτωση του ρήτορα Δημάδη που παινευόταν ο ίδιος ότι δωροδοκήθηκε με 10 τάλαντα από τον Φίλιππο για την «εύγλωττη σιωπή του».
Το ότι οι ιστορικοί και φιλόσοφοι της αρχαιότητας ανέφεραν εγκωμιαστικά λίγους μόνο αδωροδόκητους ηγέτες της αρχαιότητας(ήταν ηγέτες σε περιόδους ακμής του Ελληνισμού) δείχνει ότι το «άθλημα» έχει μακρά ιστορία, ότι η δωροδοκία των ηγετών ήταν γενικευμένος κανόνας στις περιόδους παρακμής του Ελληνισμού κι΄ ότι χαρακτηριστικό σύμπτωμα της παρακμής ήταν πάντα η διαφθορά…
Το γεγονός όμως ότι μένουν στην ιστορία ευφήμως οι ασκούντες διαχρονικά την εξουσία με ήθος και στιγματίζεται στους αιώνες η μνήμη των υπολοίπων θα πρέπει να παραδειγματίζει τους εκάστοτε ασκούντες την εξουσία…Θα ήταν καλύτερο για τους ίδιους αλλά και τον τόπο να θυμούνται πάντα τον Ν.Πλαστήρα που ενώ ήταν πρωθυπουργός κοιμόταν σε λιτό στρατιωτικό κρεβάτι εκστρατείας και όταν πέθανε βρήκαν στην τσέπη του μόνο ένα μόνο δολάριο…. Κυρίως όμως να θυμούνται ότι η αρχαία Ελλάδα παρήκμασε και καταστράφηκε κυρίως λόγω διαφθοράς διότι όπως έγραφε ο Πολύβιος (Πολυβίου ιστορ.ΙΗ κεφ.34,7-8): «ήδη γάρ κατά την Ελλάδα της δωροδοκίας επιπολαζούσης και μηδένα μηδέν δωρεάν πράττειν…».

* Ο κ. Γαρούφας είναι δικηγόρος- συγγραφέας, πρώην πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης

 

Δημοσιεύθηκε στη Karfitsa

«Ετούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί..»

Με αφορμή τη γιορτή μνήμης της εθνεγερσίας ας ξεχάσουμε λίγο την οικονομική κρίση, την κακή λειτουργία των θεσμών και τη μιζέρια της πολιτικής μας ζωής και όπως έλεγε ο Κ.Παλαμάς «ας μεθύσουμε με το αθάνατο κρασί του 21» για να χαράξουμε την πορεία για το μέλλον.

Η εθνεγερσία του 21 δεν ήταν απλά ένα κίνημα ανεξαρτησίας, ούτε έγινε ξαφνικά αλλά ήρθε σαν αποτέλεσμα μακράς διεργασίας και αναβάπτισης του υπόδουλου λαού στις 

εθνικές ρίζες. Σίγουρα οι λόγιοι του υπόδουλου ΄Εθνους επηρεάστηκαν και από τα μηνύματα της Γαλλικής επανάστασης αλλά στην σκλαβωμένη Ελλάδα χρειάστηκε να προηγηθεί ο Πατροκοσμάς που περπάτησε τα ματωμένα χώματα βήμα-βήμα μιλώντας για την ανάγκη παιδείας και ζητώντας να γκρεμίζουν εκκλησιές και να κτίζουν σχολειά γιατί κατανοούσε αυτό που επιγραμματικά έλεγε αργότερα ο Οδυσσέας Ανδρούτσος σε γράμμα του στον Α.Κοραή: «αφ΄ης στιγμής σύ ήρχισας να περιγράφεις εις την γλώσσαν μας τα καλά, όσα η παιδεία προξενεί εις τον κόσμον, ήρχισαν και οι ομογενείς να υψώνωσι τον νουν των εις μαθήματα υψηλότερα».

Το υπόδουλο γένος μέσω της παιδείας άρχισε να έχει συναίσθηση της ιστορίας και της κληρονομιάς, συναίσθηση αυτογνωσίας, γι΄ αυτό στις 23 Μαρτίου του 1821 ο φλογερός Παπαφλέσσας γράφει σ΄ ένα γράμμα του στους πατριώτες του: «Μην καταδεχθείτε να σας κατηγορήσει ο κόσμος και η ιστορία…»

Σε ένα άλλο γράμμα του ο Ανδρούτσος προς τους Γαλαξιδιώτες στις 22 Μαρτίου 1821 γράφει μεταξύ άλλων, καλώντας τους να επαναστατήσουν: « Ας ρωτήσουμε την καρδιά μας κι΄ ότι μας απαντυχαίνει ας το βάλωμεν σε πράξη γλήγορα… Στά άρματα αδέλφια η να ξεσκλαβωθούμε η όλοι να πεθάνουμε».

Κάποιοι σήμερα προσπαθούν για κάποιες σκοπιμότητες να αναθεωρήσουν την ιστορία και να δώσουν μια άλλη εικόνα για τα γεγονότα της εποχής μιλώντας για Οθωμανική αυτοκρατορία που τάχα έδειχνε ανοχή κι΄ επέτρεπε στους υπόδουλους να προοδεύουν. Σ΄ αυτούς δίνει απάντηση με ένα γράμμα του που έστειλε στους Γαλαξιδιώτες στις 22 Μαρτίου 1821 Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος. Γράφει σ΄ αυτό το γράμμα με το οποίο τους καλούσε να επαναστατήσουν: «Αγαπημένοι μου Γαλαξιδιώτες. ΄Ητανε φαίνεται γραφτό ν΄ αδράξουμε τα΄ άρματα και να χυθούμε καταπάνω στους τυράννους μας που τόσα χρόνια ανελεήμονα μας τυραγνεύουν. Τι τη θέλουμε βρε αδέλφια αυτή την πολυπικραμένη ζωή να ζούμε κάτω από τη σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων ν΄ ακονιέται στα κεφάλια μας; Δεν τηράτε που τίποτα δεν μας απόμεινε; Οι εκκλησιές μας γινήκανε αχούρια των Τούρκων. Κανένας δεν μπορεί να πει πως τάχα έχει κάτι δικό του γιατί το ταχιά βρίσκεται φτωχός, σα διακονιάρης στη στράτα. Οι φαμελιές μας και τα παιδιά μας είναι στα χέρια και την διάκριση των Τούρκων. Τίποτα αδέρφια δεν μας έμεινε…»

Αυτή είναι η αλήθεια και μ΄ αυτό το πνεύμα έγινε η επανάσταση του 1821 και πέτυχε. Δεν μέτρησαν τους συσχετισμούς ούτε τη διεθνή κατάσταση. Ρώτησαν την καρδιά τους και αγωνίστηκαν για το όλον, για το ιδανικό, κι΄ έτσι σε μερικά χρόνια πέτυχαν αυτό που όλοι θεωρούσαν ανέφικτο…

Δεν έχει νόημα να πούμε περισσότερα. Η πατρίδα μας διανύει σήμερα περίοδο βαθιάς οικονομικής και πολιτικής κρίσης κι΄ έχει αρκετά μέτωπα ανοικτά στα εθνικά θέματα… Όλα μπορούν να διορθωθούν, μπορούμε να ξεφύγουμε από την κρίση και να διώξουμε τα σύννεφα από τον ορίζοντα της χώρας, αρκεί να ξεφύγουμε από τη μιζέρια της νεοελληνικής σκέψης, αρκεί να ξεδιψάσουμε από τις πηγές μας και να μπολιάσουμε την ψυχή μας με το πνεύμα του 21.

Ας θυμηθούμε τον Μακρυγιάννη και τα οράματα των αγωνιστών του 21 και με ανάταση ψυχής ας κοιταχθούμε στον καθρέφτη των ονείρων μας. Ας αγωνιστούμε όλοι μαζί για να διώξουμε τα σύννεφα από τον ορίζοντα της χώρας γιατί, όπως έλεγε κι΄ ο Μακρυγιάννης, «ετούτη την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί…»

Δημοσιεύθηκε στο blog Olympia